<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
   <channel>
      <title>Captain&apos;s bLog</title>
      <link>http://www.fo-cus.com/weblog/</link>
      <description></description>
      <language>nl</language>
      <copyright>Copyright 2011</copyright>
      <lastBuildDate>Thu, 29 Sep 2011 13:09:28 +0100</lastBuildDate>
      <generator>http://www.sixapart.com/movabletype/</generator>
      <docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs> 

      
      <item>
         <title>Pompoenmuffins</title>
         <description><![CDATA[Ik had een stuk pompoen over (na geroosterde pompoen en pompoenpasta was ik er wel klaar mee) en een recent geopend blik dulce de leche (opengetrokken in een bui van behoefte aan ZOET). Bij de Xenos trof ik een siliconen muffinvorm, type herfstblaadjes, en van het één kwam het ander: pompoenmuffins!

Mijn vorige muffinexperiment was qua smaak geslaagd, alleen qua vorm niet echt. Deze keer had ik daarom nóg meer aandacht voor zo min mogelijk in het beslag roeren. 

<img alt="pompoen" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/pompoenmuffins_1.jpg" width="400" height="300" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

<img alt="muffinbeslag" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/pompoenmuffins_2.jpg" width="400" height="300" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

<img alt="blaadjesvorm" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/pompoenmuffins_3.jpg" width="400" height="300" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

<img alt="pompoenmuffin" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/pompoenmuffins_4.jpg" width="400" height="300" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

Het pompoenvlees probeerde ik eerst nog zacht te krijgen in de oven maar na een uur was ik geen steek verder dus dat heb ik 3 minuten in de magnetron gekieperd. Ze waren precies zoet genoeg, precies gekruid genoeg met koekkruiden, en precies sponzig genoeg. Aanrader!

Het originele recept staat in "<a href="http://www.bol.com/nl/s/boeken/zoekresultaten/Ntt/1+beslag+100+muffins/search/true/searchType/qck/N/8299/Ntk/books_all/sI/true/sA/300/index.html" target="_blank">1 beslag, 100 muffins</a>", van Susanna Tee. (Met zo'n naam kan dat ook niet verkeerd gaan.)]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/09/pompoenmuffins.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/09/pompoenmuffins.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Thu, 29 Sep 2011 13:09:28 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>We zijn bij u terug na de reclame</title>
         <description>Zo. De tijd lijkt hier een paar maanden stil te hebben gestaan, maar niets is minder waar! Aansluitend aan de vorige post: mijn baan is inmiddels weer opgezegd. Ik heb de kans gekregen om in november onderzoek te gaan doen en dat is er eentje die ik niet laat glippen. Ik heb vijf maanden als arts-assistent gewerkt. Ik heb echt ontzettend veel geleerd, zowel medisch inhoudelijk als omgaan met patiënten, en dat met héél veel plezier gedaan. Binnenkort begin ik aan de volgende stap en ga ik weer terug naar mijn hometown, het VUmc. Over volgende stap gesproken.. onze trouwerij komt in zicht. Sterker nog, vanaf volgende week heb ik een andere achternaam! Natuurlijk zijn de grootste zaken zoals onze kleding, ringen en locatie al geregeld maar de aankomende dagen moet ik mij nog bezig houden met het diner, de bloemen en de liturgie voor de kerkdienst. Er valt dus genoeg te doen. Maar hoe druk je ook bent: eten moet je toch! En de afgelopen paar maanden heb ik weer allerlei nieuwe gerechten geprobeerd. Hoog tijd dat ik daar ook een paar van beschrijf. Kortom, ik ga de stofdoek even door het weblog halen en gauw aan de slag.</description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/09/we_zijn_bij_u_terug_na_de_recl.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/09/we_zijn_bij_u_terug_na_de_recl.html</guid>
        
        
         <pubDate>Tue, 27 Sep 2011 11:29:18 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Een nieuw hoofdstuk</title>
         <description>Zo&apos;n 2,5 week geleden heb ik mijn studie afgerond. Klaar. Basta. Inmiddels heb ik mijn inschrijving bij de universiteit opgeheven, mijn OV-studenten chipkaart abonnement opgezegd (helaas) en me erbij neergelegd dat ik me nooit meer kan beroepen op studentenkorting in de bioscoop. Maar er is één factor die het allemaal weer goed maakt. Want twee weken geleden ben ik aangenomen als arts-assistent interne geneeskunde, nota bene in het ziekenhuis van mijn eerste keuze! Met ingang van 2 mei ben ik dus begonnen met het afdragen van geld voor mijn pensioen, het afleren van de neiging om bij de co-assistenten aan te schuiven, en het onderdrukken van een trotse glimlach als mijn collega&apos;s mij voorstellen als hun collega dokter. Volgens mijn rooster heb ik twee weken de tijd om te worden ingewerkt om daarna zaalarts te worden van onder andere nierpatiënten. Tussendoor sta ik nog een dag op de eerste harthulp, waar ik gisteren ben ingewerkt, en ben ik nog een dag consultant interne voor andere specialismes. Ook op de spoedeisende hulp weet ik in grote lijnen hoe alles reilt en zeilt. En hoewel ik een groot deel van de tijd nog denk &quot;wat is dit vreselijk spannend&quot;, denk ik nog veel meer &quot;yes, wat heb ik hier veel zin in!&quot; Dus ik zeg met gepaste trots en enthousiasme mijn tag &quot;co-assistent&quot; vaarwel en omhels het nieuwe &quot;arts-assistent&quot;.</description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/05/een_nieuw_hoofdstuk.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/05/een_nieuw_hoofdstuk.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">arts-assistent</category>
        
         <pubDate>Thu, 05 May 2011 11:09:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Gevulde aubergines met champignons - review</title>
         <description><![CDATA[Onlangs kreeg ik voor mijn verjaardag het langbegeerde kookboek "De kunst van het koken" met daarin "alle hoogtepunten uit de klassieke Franse keuken" en "alle technieken en bereidingswijzen", geschreven door de dames Julia Child, Simone Beck en Louisette Bertholle. Het is nogal een uitspraak die ze doen, álle hoogtepunten! Ik neem graag de proef op de som en heb al het een en ander klaargemaakt. En of het nou aan het recept ligt of aan mijn enthousiasme, tot op heden vond ik ze allemaal erg geslaagd. Daarom wil ik ze graag delen. Te beginnen met deze verrukkelijke gevulde aubergines, of op z'n Frans: Aubergines Farcies Duxelles. Het recept is aangepast voor 2 personen en hier en daar veranderd: de maten zijn niet altijd precies en ik heb ook de stap van het zouten-en-vocht-onttrekken van de aubergine tussenuit gehaald. 

<img alt="aubergines.jpg" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/aubergines.jpg" width="475" height="442" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

<b>Ingrediënten:</b>
- 1 aubergine
- 50 g ui, fijngehakt
- 250 g champignons, kleingehakt
- 60 g roomkaas (MonChou)
- 2 el peterselie, fijngehakt
- 1/4 tl basilicum óf 1/8 tl tijm (ik had per ongeluk beiden gedaan, smaakt heerlijk!)
- 2 el geraspte gruyère
- paneermeel
- boter en/of olijfolie
- zout en peper

<b>Bereidingswijze:</b>
Verwarm de grill. Snijd de top van de aubergine en halveer hem in de lengte. Maak een paar ondiepe kerven in het vruchtvlees (waarna je er vocht aan zou kunnen onttrekken met zout) en druppel er olijfolie over. Leg de aubergine in een ovenschaal (ik heb een cakeblik gebruikt) en zet ze 1/2 cm onder water. Grill hem op ongeveer 15 cm van de grill in 10-15 minuten zacht en lichtbruin. Schep dan het vruchtvlees eruit en doe het in een kommetje. Smoor de ui in olie of boter en voeg het aan het vruchtvlees toe. 

Doe de gehakte champignons in een theedoek en draai die tot een bal, om zo het vocht eruit te drukken. Bak vervolgens de champignons en doe ze bij de andere groenten. Prak de Mon Chou fijn en roer dat er ook door, evenals de kruiden, en breng het op smaak met peper en zout. Schep de vulling terug in de aubergines, strooi de gruyère en paneermeel erover en doe ze weer in de ovenschaal met 1/2 cm water, en zet ze 25-30 minuten onder de grill totdat de bovenkant goudbruin is.

<b>En wat vond ik ervan?</b>
Verrassend lekker! Ik heb het normaal gesproken niet zo op de aubergine. Het is een mooie vrucht maar wat moet ik ermee? Nou, dit dus! We aten het met rijst en gebraden kip. Ik heb werkelijk waar heerlijk gegeten. Het vult prima en is reuzenmakkelijk te maken. Vanavond eet ik het als vegetarisch hoofdgerecht. Met veganistische (room)kaas heb je zelfs een schitterend veganistisch gerecht te pakken!]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/04/gevulde_aubergines_met_champig.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/04/gevulde_aubergines_met_champig.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">De kunst van het koken</category>
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Thu, 28 Apr 2011 16:23:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Werkeloos in de Nieuwe Wereld</title>
         <description>... en toen wij het vanavond op catechesatie hadden over de Nieuwe Wereld, en we de blijde en minder blijde kanten ervan bespraken, wees de dominee er met een grote gniffel op dat ik in de NIeuwe Wereld werkeloos zal zijn. Tsjah, da&apos;s inderdaad wel het geval, ja. Wat een bak! Toch maar omscholen dan? ;)</description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/03/werkeloos_in_de_nieuwe_wereld.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/03/werkeloos_in_de_nieuwe_wereld.html</guid>
        
        
         <pubDate>Tue, 01 Mar 2011 20:45:33 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Trouwen</title>
         <description><![CDATA[Tussen alle bedrijven door is er nog ander goed nieuws, daterend van de dag voor Valentijnsdag. Iets met huwelijk en iets met aanzoek! Maar vooral iets met daarna: "jaaahahaaaa! *snik *snotter *sob. 

We hopen te kunnen trouwen ergens aanstaande zomer. Althans, dat hopen we, want er moet nog het nodige aan planning worden gedaan... Hmmm.. Zal ik maar gewoon beginnen met mooie jurken passen dan? ;)

<img alt="ringen.jpg" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/ringen.jpg" width="452" height="264" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" /><div align="center">Nee, dit zijn niet onze trouwringen. Deze dragen we al paar jaar. Ik hoop dezelfde in het goud te kunnen vinden.</div>]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/trouwen.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/trouwen.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">liefde</category>
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">spanning en sensatie</category>
        
         <pubDate>Sun, 27 Feb 2011 16:36:57 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Oudste co-schap</title>
         <description><![CDATA[Aankomende week wordt het week 4 van mijn oudste co-schap, dus al bijna op de helft. Tot nu toe bevalt het erg goed. Een nieuw ziekenhuis went snel, net als nieuwe collega's, en ook de manier van doen is iets wat je redelijk snel weer oppakt. De internistische manier van denken, en de theoretische en inhoudelijke kant van de ziektebeelden moet je wel weer even oppoetsen, en daar is de eerste paar weken dan ook wel aardig wat tijd in gaan zitten. Daar komt bij dat ik patiënten onder mijn eigen hoede heb gekregen. En ook al houdt mijn baas, de superviserende internist, mij goed in de gaten, het voelt toch als een hele verantwoordelijkheid, die ik nog niet eerder zo heb ervaren. Nu zijn er plotseling ook kinderen of partner van patiënten die "de dokter willen spreken". Vervolgens sta ik aan het bed om de vragen te beantwoorden. Dat terwijl ik soms niet veel meer weet dan de patiënt zelf! Gelukkig kun je je in zo'n geval tot je baas wenden, en dit ook aan patiënten zeggen. Het valt me op dat eigenlijk geen enkele patiënt moeilijk doet over het feit dat ik nog lerende ben, en soms geen antwoord op hun vragen weet! Heel fijn! Dank jullie wel, alle patiënten <i>out there</i> die bijdragen aan de vorming van ons, jonge dokters :) 

Wat ook min of meer nieuw is, is de verantwoordelijkheid om dingen te regelen. Als arts-assistent ben je namelijk vooral veel dingen aan het regelen. Onderzoeken aanvragen, notities bijhouden, overleggen met de verpleegkundigen, overleggen met je baas, overleggen met de huisarts, brieven schrijven, hier en daar een presentatie maken... en soms niet langer dan 10 minuten aan het bed van de patiënt kunnen staan! Dat is zo gegroeid, en het kan denk ik ook niet echt anders, maar op de dagen dat ik het rustig heb, probeer ik toch nog even 's middags aan het bed te zitten. En dat dat wordt gewaardeerd bleek afgelopen vrijdag, toen ik een oudere dame de hand schudde omdat zij de volgende dag naar huis zou gaan. "Nou, dank u wel, dokter. Bedankt voor alle goede zorgen en ik heb veel steun aan u gehad, hoor!" Daar doe je het voor, toch?

Ondertussen gaat ook de eerste solliciatiebrief de deur uit. Spannend!]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/oudste_co-schap.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/oudste_co-schap.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">co-assistent</category>
        
         <pubDate>Sun, 27 Feb 2011 16:21:40 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Broodpudding</title>
         <description><![CDATA[Een klassiek Brits gerecht, naar het schijnt. Maar zeg nou zelf: bróódpudding.. In geval van twijfel en nieuwsgierigheid is er maar één oplossing voor. Heb je nog een halfje casinowit liggen? Met dank aan mijn zus voor het recept en Nigella Lawson (voor de toevoeging van rozijnen en abrikozenjam).

<img alt="breadpudding.jpg" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/breadpudding.jpg" width="400" height="300" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" /><b>Ingrediënten:</b>
- 6 sneetjes witbrood (ik gebruikte een halfje casinowit), zonder korstjes
- 4 eidooiers
- 4 el suiker
(- 1 zakje vanillesuiker)
- 150 ml slagroom (ik had hier een bekertje van 125 ml voor...)
- 100 ml melk (... en datzelfde bekertje heb ik hergebruikt om 125 ml melk mee af te meten. Minder slagroom, meer melk.)
- abrikozenjam
- handvol rozijnen
- poedersuiker

<B>Bereidingswijze:</b>
Verwarm de oven voor op 180 graden. Besmeer de boterhammen met een dun laagje abrikozenjam en stapel ze op elkaar. Snijd dan het geheel schuin overmidden zodat je driehoeken krijgt. Zet ze een beetje leuk neer in een ovenschaal: traditioneel zet je de driehoekjes dakpansgewijs in een smalle schaal. Ik heb ze gewoon in een ronde schaal gedrukt..

Klop de eidooiers met de suiker romig en lichtgeel. Voeg al kloppend de melk en slagroom toe en giet het geheel dan over het brood. Strooi er een handjevol rozijnen erover en druk het geheel een beetje aan zodat de boterhammen het mengsel opzuigen. Bak de broodpudding 25 minuten.

Serveer een paar flinke scheppen broodpudding met een klein beetje poedersuiker erover. En als je eens wat anders wilt: met suikerbrood is dit ook erg lekker.

<b>En wat vonden we ervan?</b>
Fantastisch lekker! We waren erg verrast dat een toetje met brood zo lekker uit kon pakken. Het was wel erg zoet. Nu had ik de vanillesuiker al weggelaten (lees: vergeten) maar door de abrikozenjam en poedersuiker was het wel heftig zoet. Dus misschien kan er wat minder suiker worden gebruikt. Of misschien zelfs geen suiker? Hoe dan ook: bovenstaande hoeveelheid ging er bij 2 personen ook wel in. En het is het ook weer zo'n recept dat eigenlijk niet kan mislukken!


Eiwitten over? Ideaal voor <a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2008/11/merenugue.html" target="_blank">merengues</a> of <a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/raymond_blancs_chocolade_mouss.html" target="_blank">chocolademousse</a>!]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/broodpudding.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/broodpudding.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Sat, 05 Feb 2011 11:45:25 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Raymond Blanc&apos;s chocolade mousse - review</title>
         <description><![CDATA[Mijn zus liet mij vorige week zien hoe chefkok Raymond Blanc een kop en schotel van chocolade maakt, en het uiteindelijk met onder andere ijs en een laagje sabayon presenteert als een kopje cappucino. Fantastisch! En erg inspirerend. Zó erg, dat ik het er ook op ging wagen. Met matig succes natuurlijk, want het is een ambitieus project, maar het schoteltje was wel gelukt. Omdat ik geen zin had om ijs en sabayon te maken, wilde ik voor de ultieme overdosis chocola gaan: een chocolade schoteltje met chocolademousse. Om dan toch nog iets van Blanc succesvol te hebben geprobeerd, volgde ik zijn recept voor 4 personen.

<img alt="chocolademousse.jpg" src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/chocolademousse.jpg" width="336" height="252" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" />

<b>Ingrediënten:</b>
- 180 g donkere chocola (liefst minstens 70% cacaobestanddelen), in stukjes
- 8 (biologische en/of scharrel) eiwitten
- 2 el suiker (hij adviseert hier zoetstof, ik heb biologische kristalsuiker genomen)

<b>Bereidingswijze:</b>
Laat de chocola au bain marie smelten. Klop de eiwitten en de suiker totdat het schuimig is (niet glanzend wit want dan zit er geen volume meer in!). Klop 1/3e van de eiwitten door de gesmolten chocola en spatel de rest van de eiwitten erdoor (niet mixen want dan mix je alle luchtige belletjes eruit en dan wordt de mousse erg vast). Giet de mousse in een glazen schaal of in aparte glaasjes en zet het 2 uur in de koelkast. 

<b>En wat vonden we ervan?</b>
Fantastisch! Het is echt <i>fool proof</i>: je kunt het bijna niet verkeerd doen! Als je bittere chocolade gebruikt, dan wordt het geheel ook niet te zoet. Ik vond dat de hoeveelheid die in een espressoglaasje past precies genoeg is. Maar op het chocoladeschoteltje was het ook erg lekker. Het doet ook beslist niet onder voor de mousse uit de supermarkt. Nu heb je zelfs meer kijk op en controle over wat er in gaat aan ingrediënten. Een echte aanrader!

Bewaar de eidooiers en maak daar een fantastische <a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/broodpudding.html" target="_blank">broodpudding</a> mee of natuurlijk <a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2008/11/creme_brulee.html" target="_blank">crème brûlée</a>.]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/raymond_blancs_chocolade_mouss.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/02/raymond_blancs_chocolade_mouss.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Sat, 05 Feb 2011 11:41:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Qu&apos;est-ce qui s&apos;est passé au fin et en début d&apos;année?</title>
         <description><![CDATA[Kerst, ofcoursement. Maar da's nu al bijna een maand geleden dus daar rep ik met geen woord meer over. Er valt ook genoeg te vertellen over wat erna kwam: vijf dagen richting sneeuw in Kleinwalsertal (Vorarlberg).

Gedurende een week konden we onze lol op met skiën, slapen, en hirsch en schnitzels eten. Omdat les volgen ons/mij vorig jaar goed was bevallen, leek dat dit jaar weer de beste optie. Helaas werden de heren in een klasje hoger ingedeeld. Da's dan tot daar aan toe, want met een andere leercurve is het gewoon verstandiger om op een ander niveau te lessen, maar zij hadden daar onze favoriete skileraar bij, die ons vorig jaar al erg goed was bevallen, terwijl ik zat opgescheept met een destructief kritiek gevende schoorsteen op ski's. Vanwege het ontbreken van enige chemie besloten we na anderhalve dag dat we stopten met de les en liever met z'n vieren wilden skiën. Je gaat per slot van rekening toch niet samen op vakantie om vervolgens elkaar vijf dagen niet te zien? Gelukkig konden we "onze" blije besnorde, jodelende skileraar boeken voor later in de week en ondertussen onze technieken oefenen. De spierpijn trok na drie dagen eindelijk weg.

<a href="http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2011/01/2010-12-30%2013.20.56-31.html" onclick="window.open('http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2011/01/2010-12-30%2013.20.56-31.html','popup','width=2560,height=1920,scrollbars=no,resizable=no,toolbar=no,directories=no,location=no,menubar=no,status=no,left=0,top=0'); return false"><img src="http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2011/01/2010-12-30%2013.20.56-thumb-400x300-31.jpg" width="400" height="300" alt="2010-12-30 13.20.56.jpg" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" /></a>

Beslist een verbetering ten opzichte van vorig jaar was de hoeveelheid sneeuw die er lag. Daardoor waren er deze keer meer pistes geopend en dus meer onbekende pistes te verkennen: skigebied Ifen en de Walmendingerhorn. Vooral die eerste was prachtig en niet al te moeilijk, met stukken waar je vooral zalig kon zwieren! Ook onze trip met de skileraar was super. Sowieso omdat hij mij kalm van een rode piste af heeft gepraat, terwijl ik toch kwaliteitje valhelm ben (door hem immer geduid met de eufemistische term Renhase). Hij heeft ons langs prachtige routes meegenomen en ik denk dat we aan het eind allemaal euforisch op onze latten stonden. Ook hier weer zalig lange stukken over de besneeuwde wegen in het bos, zodat je met een lekkere vaart de natuur aan je voorbij zag glijden. En dat met vijf dagen zon! Vanaf Ifen kon je in Duitsland de wolken zien hangen terwijl wij moesten oppassen geen zonnebrand op te lopen. Arme Duitsers, en arme skispringers in Oberstdorf!

Dat het een succesvolle skivakantie was, moge wel duidelijk zijn nadat ik de mij tot doel gestelde Kanzelwand ben af geskied: een terechte overwinning op mezelf! Daar komt bij dat ik vorig jaar met engelengeduld van een rode pist af ging, terwijl ik dat dit jaar toch met een stuk meer overgave heb kunnen doen. Stijgende lijn? Absoluut. Volgend jaar weer? Absoluut!]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/01/quest-ce_qui_sest_passe_au_fin.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2011/01/quest-ce_qui_sest_passe_au_fin.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">familie</category>
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">sportief</category>
        
         <pubDate>Tue, 18 Jan 2011 09:23:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Hooikist - de test (deel 1)</title>
         <description><![CDATA[<a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2010/10/de_hooikist.html" target="_blank">Enige tijd geleden</a> las ik voor het eerst over het bestaan van de hooikist: een goed geïsoleerde kist die het mogelijk maakt om je eten gaar te laten worden zonder dat het daarvoor lang op een warmtebron hoeft te staan. Dat wilde ik ook wel eens proberen! Toen ik onlangs de hand wist te leggen op een vierkante piepschuimen box en ik een tweetal uitgerangeerde kussentjes had gevonden, was het moment daar. Rijst koken in de "hooikist"!

<div align="center"><img src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/hooikist_1.jpg"> <img src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/hooikist_2.jpg"> <img src="http://www.fo-cus.com/weblog/blogpictures/hooikist_3.jpg"><br>1) kussentje onderin de doos, badlaken erin frummelen zodat de pan stevig staat, 2) badhanddoek boven de pan sluiten, kussen erop, 3) deksel erop en aftellen...</div>

Ik hield me aan de vuistregel "een derde van de kooktijd op het vuur, drie keer zo lang in de kist". Voor pandanrijst, die 8 minuten moet koken, kom je dan uit op.. tsja.. 3 minuten op het vuur, 24 in de kist? Op het pak rijst stond geen hoeveelheid afgepast water vermeld en daarom nam ik op één glas rijst anderhalf glas water. 

<strong>Hoe te handelen</strong>
Water aan de kook brengen, rijst erbij, 3 minuten koken en hups, de box in. Vierentwintig minuten later haalde ik de deksel eraf en tot mijn verbazing was er maar weinig warmte te voelen aan de bovenkant van het kussentje. Geslaagd voor de isolatietest! En wat schetste nog meer mijn verbazing: de rijst was gaar en nog steeds erg warm! Eigenlijk was het zelfs iets te gaar dus ik denk dat die 3 minuten koken wat teveel was, 8/3 is per slot van rekening ongeveer 2 1/2 minuut. Volgende keer kan 'ie korter. Maar inderdaad, geen korreltje vastgeplakt aan de bodem! 

Het oordeel: rijst koken gaat prima in de kist. De volgende halte is natuurlijk groente of vlees!]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/12/hooikist_-_de_test_deel_1.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/12/hooikist_-_de_test_deel_1.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">een betere wereld</category>
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Mon, 20 Dec 2010 11:28:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>... laatste dag huisartsgeneeskunde</title>
         <description>Jawel, we zijn 9 weken verder en mijn co-schap huisartsgeneeskunde is dus lang en breed afgelopen. Het was fantastisch! Echt, wat een leuk co-schap. Het was een enorm hartelijke sfeer, het contact met patiënten is toch anders als in een ziekenhuis, wat persoonlijker haast, maar bovenal was het vertrouwd omdat het in mijn plaats van opgroeien was. Niet dat ik veel bekenden ben tegengekomen maar het maakt toch een groot verschil als je het slag mensen kent, of als je de weg weet, of als mensen je achternaam herkennen. 

Ik heb allerlei klachten voorbij zien komen. Van hoofdpijn tot buikpijn, oorontstekingen, diabetes, depressie, zere schouders, knieën en tenen, hoge bloeddruk, hartkloppingen, koorts, uit de hand gelopen verkoudheid: van alles is voorbij gekomen. De problematiek an sich is niet erg exotisch maar de manier waarop je er mee om gaat wel! Hoe stel je iemand gerust? Hoe krijg je iemand zover dat &apos;ie toch de medicijnen gaat gebruiken, of hoe praat je dat iemand juist uit het hoofd? Dat maakte het co-schap ook zo leuk en uitdagend. Ik heb het co-schap succesvol afgesloten en ben inmiddels een week vakantie. Daarin is al het een en ander gebeurd en gedaan, maar daarover later meer...</description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/12/_laatste_dag_huisartsgeneeskun.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/12/_laatste_dag_huisartsgeneeskun.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">co-assistent</category>
        
         <pubDate>Fri, 17 Dec 2010 22:37:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Eerste dag huisartsengeneeskunde</title>
         <description>Idealiter begint een goede eerste indruk maken niet met te laat komen. Dus toen de trein naar Putten, waar ik met mijn co-schap huisartsengeneeskunde zou beginnen, niet reed vanochtend, maakte ik mij wel wat zorgen. Ik liet me vooral niet kennen en poogde eerst maar eens in Amersfoort te komen. Da&apos;s toch weer halverwege, niewaar? Tot mijn verrassing kon ik in Amersfoort overstappen op en daar gestrande stoptrein. Helaas werd die opgeheven zodra ik instapte. Binnen 2 minuten bedachten ze zich echter, en reden ze toch. Kortom: ik zat me dus 3 kwartier op te vreten voor niks. Was mijn moeder vervolgens zo goed om mij van het station te halen (want ik dreigde door toch opgelopen vertraging de bus te missen en alsnog te laat te komen, zul je altijd zien) en kon ik de dag toch goed beginnen. Huisartsengeneeskunde, here I come!

Ik heb de ochtend aan de zijde van één van beide huisartsen doorgebracht. Even inkomen, kijken van hoe ver het moet komen en welke klachten je te verwerken krijgt. Daarna visite lopen in het nabij gelegen verzorgingshuis (verbinding maken met de praktijkcomputer via een iPad!) en bij mensen thuis langs. Bij dit laatste voelde ik me net als in zo&apos;n televisieserie: bij mensen thuis over de vloer komen, even de tijd nemen, alles afstemmen. In het centrum, maar ook buitenaf. En dat was mooi maar ook een uitdaging. Oudere mensen, buitenaf, prachtig tussen de natuur wonend, maar ondertussen amper voor zichzelf koken, of überhaupt moeizaam kunnen bewegen.. Hoe houd je de vinger aan de pols? Hoe houd je deze mensen thuis?

De praktijk is fris, het personeel vriendelijk en de sfeer informeel: er mocht gelijk worden geje en -jijd. Ik merk dat het wel lastig is om per patiënt over te schakelen naar weer een ander aandachtsgebied. Van dermatologie naar chirurgie, neurologie, psychiatrie, weer naar dermatologie...  Altijd is er nog de belangrijkste vraag: wat wil de patiënt van mij? En dan is er nog een nieuw systeem op de computer dat je even in de vingers moet zien te krijgen. Ik heb nu al zin in morgen!

</description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/11/eerste_dag_huisartsengeneeskun.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/11/eerste_dag_huisartsengeneeskun.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">co-assistent</category>
        
         <pubDate>Mon, 01 Nov 2010 17:20:39 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>De hooikist</title>
         <description><![CDATA[We scheiden netjes ons plastic, recyclen onzen glazen flessen, draaien de verwarming laag bij het verlaten van het pand, en vooruit, sommigen letten ook op het energie label van de apparaten die ze aanschaffen. Want een beter milieu begint bij jezelf en van een beetje duurzaam leven wordt niemand slechter. Het zal je nog verbazen hoeveel mensen hun pan met rijst in bed zetten!

<strong>Het Nieuwe Kookboek - 1925</strong>
En letten op je energieverbruik is van alle tijden, getuige ook "Het Nieuwe Kookboek" uit 1925. <blockquote>"De hooikist is ene kist, gedeeltelijk met hooi gevuld, waarin ruimte is overgebleven voor het plaatsen van een of meer pannen. Door zakkenlinnen wordt het hooi bijeengehouden. In verschillende afmetingen zijn hooikisten meestal verkrijgbaar in winkels van huishoudelijke artikelen, maar men kan ze ook heel goed zelf maken van een of andere goed sluitende kist. De pannen, die er bij gebruikt worden, moeten liefst hoog en nauw zijn en stevig sluiten. De hooikist kan gebruikt worden om spijzen warm te houden, om koude stoffen koud te houden b.v. ijs, dat in een ziekenkamer dienst moet doen, en verder om gerechten gaar te maken, wanneer ze eerst een korten tijd op de kachel hebben voorgekookt. Spijzen kunnen gaar worden beneden de temperatuur van 100 graden Celsius als deze lagere temperatuur er maar lang genoeg op inwerkt. In de hooikist zullen ze dus ten slotte ook gaar worden, want ze zijn daar omgeven door twee slecht warmtegeleidende stoffen, n.l. hooi en hout. Bij het zetten van de pan in de kist zal wel een weinig warmte verloren gaan, doch als men dit vlug doet, blijft de temperatuur nog geruimen tijd vrij hoog. 
[...] Verder moet nog om het volgende gedacht worden: De pan moet volkomen in de hooikist passen of anders worden bijgevuld met proppen papier of hooi. Een open ruimte zou oorzaak kunnen zijn van strooming der lucht en daardoor warmteverlies veroorzaken. Om dezelfde reden moet de pan minstens voor 1/4 met spijzen gevuld worden. Gedurende de bereiding mag ze niet worden geopend. Na gebruik mote de kist open blijven staan te luchten, liefst in de zon. 
<em>Bijzonder geschikt is de hooikist voor spijzen met langen kooktijd b.v. voor gedroogde peulvruchten, voor het trekken van bouillon, voor spijzen, die bovendien gemakkelijk aanzetten als stamppotten, of die licht stuk koken zoals gedroogde vruchten. Voor het koken van jonge groenten, die vlug moeten gekookt worden, willen ze smakelijk zijn, wordt de hooikist niet bij voorkeur gebruikt, evenmin voor brijsoorten die lang moeten koken, om het eigenaardig gebondene te krijgen. In tijden echter, waarin groote zuinigheid op brandstoffen noodzakelijk is, kunnen ook deze gerechten er in worden klaar gemaakt.</em> "</blockquote>

Andere toepassingen:
- laten rijzen van deeg
- bereiden van stoofpeertjes (tussendoor af en toe weer aan de kook brengen)
- zelf yoghurt maken

<strong>Zuinigheid tijdens de oorlog</strong>
Even een uitstapje. In het boek wordt voor tips over energiezuinig koken verwezen naar "het populaire boekje "Warmte Bewaren" door Martine Wittop Koning". Ik kan niets over dat boekje terugvinden op het internet, maar het Nationaal Archief in Den Haag maakt er wel melding van in hun collectie van stukken van ene mevrouw Van Tellegen. Het boekje valt onder "Verzamelde brochures met wenken voor energiebesparing in het huishouden en bezuiniging op de voeding gedurende de Eerste Wereldoorlog". Dus wat nu een romantisch idee lijkt van hè-ja-lekker-gezellig-ouderwets-én-duurzaam koken, is in andere tijden pure noodzaak geweest. Ene Ed Dalderop: "In het laatste oorlogsjaar, heb ik dat gedaan, toen er per dag nog maar enkele uren gas was. Want je wist dan van tevoren nooit precies wanneer en hoe lang. En dan kon het dus makkelijk gebeuren dat iets bijna aan de kook was, en dat juist dán het gas wegviel. En dat speelde in 1944 in de zomer, als er dus geen kachel aan was waarop je de pan gauw even over kon zetten. En dan zát je met je halfgare spullen. Toen bewees onze hooikist al gauw onvervangbare diensten, en niet zozeer uit zuinigheid dus, maar als oplossing van een ergerlijk probleem." De Vereniging van Huisvrouwen prees de kist ook aan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Voor zolang als het nodig was dan, want: "Toch was ze na de oorlog ook even gauw weer uit de gratie toen het gas weer gewoon werkte. Want comfortabel was het toch niet, met die lange wachttijd altijd. En echte meetbare zuinigheid leverde het toch ook nauwelijks op. Het was wél zo dat je dan als het ware een pit minder bezet hield van de twee grote die we maar hadden, waarop dan iets anders vast garen kon." Meer ervaringen over vroeger of van gebruikers vind je <a href="http://www.cubra.nl/leedzuinigheid/hooikist.htm" target="_blank">hier</a>.

En uit het boekje "Koken . . . Nu! Recepten voor Distributie- en Oorlogstijd", door Mia de Kok in 1942:<blockquote>Een hooikist  kunnen we zelf maken of kant en klaar koopen. Een kookzak is gemakkelijk zelf te maken. We naaien twee zakken met een ronde bodem. De eene zak krijgt een bodem van 'plus-minus' 24 cm. middellijn, de andere van 'plus-minus' 32 cm. De opstaande rand van de kleinste wordt ongeveer 36 cm., van de grootste ongeveer 40 cm.
De kleinste zak wordt in de grootste geschoven en tusschen de beide bodems en de wanden brengen we een vulling aan van verfrommeld krantenpapier, een laag van ongeveer 4 cm. dik. Deze laag moet niet te vast gestopt worden. In plaats van krantenpapier kunnen we ook hooi of houtwol nemen. De wand wordt gevuld tot ongeveer 4 cm. van de bovenkant af. Op die hoogte worden beide zakken aan elkaar gestikt, zoodat dus de vulling er niet meer uit kan. De bovenkant wordt eveneens dichtgestikt en tusschen beide stiksels wordt een band geschoven, zooals in een waschzak. Wordt er nu een pan met kokend heeten
inhoud in een kookzak gezet, hierop een kussentje gelegd en de schuif erboven dichtgetrokken, dan blijft de warmte in de pan vrij lang bewaard en zonder verdere verwarming worden de gerechten hierin gaar.</blockquote>

<strong>Terug naar anno 2010</strong>
Efficiëntie is hier dus het sleutelwoord. Als je zelf een kist bouwt, kun je die misschien het beste afstemmen op de grootte van de pan(nen) die je er voor wilt gebruiken. De kwestie laat zich natuurlijk ook oplossen door meer isolatiemateriaal gebruiken.

Alternatieve ideeën voor zich waagt aan hooi noch kist:
- isolatiemateriaal: kranten of handdoeken, piepschuim of bubbeltjesfolie, houtafval, onbehandelde wol, dons, dat gewatteerde spul uit bodywarmers, enzovoorts, enzovoorts

... en de pan kan dan ook goed in een:
- koelbox of koeltas
- rieten mand met een wollen deken
- in een slaapzak worden gewikkeld, of
- ... in iets gekreukte (want daardoor meer lucht vangende) kranten
- in bed! Dan wel met een handdoek erom, en met verder evt. nog wat extra kussens, dekens of handdoeken ingestopt. Je moet dan natuurlijk wel snel naar je bed kunnen lopen, en ik zou ook oppassen voor kookluchtjes (denk hierbij aan spruitjes!).

<strong>Fijn, maar hoe gaat het koken dan?</strong>
De vuistregel is "een derde van de kooktijd op het vuur, drie keer zo lang in de kist". Daarmee kom je een eind. Verder is het een kwestie van zelf ondervinden wat werkt en wat niet. Ook staan er op het internet talloze recepten, dus daar verwijs ik dan ook graag naar. Temeer omdat ik ook (nog) niet uit eigen ervaring kan spreken!

<strong>Voordelen vs nadelen</strong>
Een ander groot voordeel las ik elders op een site. Een ouder vond het namelijk erg handig omdat ze dan van huis kon (kind naar zwemles) terwijl ondertussen het eten gaarde. Bij thuiskomst was de boerenkool en worst stamp- en eetklaar! Andere voordelen: <strong>het brandt niet </strong>aan en eten gaart zowel boven als onderin de pan (op de Scouting wiki daarom aangeprezen bij het koken voor grote groepen). Het is ook handig als je maar een <strong>beperkt aantal pitten</strong> hebt, of zelfs maar ééntje. Een andere gebruiker van de hooikist: "Het voordeel is dat ik na school<strong>tijd heb voor de kinderen in plaats van dat ik sta te koken*</strong> plus dat ik het eten om vijf uur op tafel kan zetten, maar ook om halfzes. Bovendien heb ik mijn <strong>gasverbruik voor het koken met eenderde teruggebracht</strong>!"
Een nadeel zou zijn dat er met deze manier van koken veel vitamines verloren gaan. Hmm, misschien omdat groenten langer met het water in contact zijn? Ik weet het niet. Dan maar 's avonds een appeltje extra? Ook zou het bij kleine hoeveelheden (groenten) niet goed lukken: een pannetje met een 2-persoons hoeveelheid aardappels bevat te weinig warmte om het tot het einde uit te kunnen zingen. Misschien is dan tussendoor nog eens opwarmen een idee? Maar eerlijk gezegd vind ik dat kwartiertje op het gas koken veel makkelijker.. Wat voor mij dan overblijft zijn stoofschotels. Dát wil ik zeker gaan proberen. En ook schijn je er perfecte rijst mee op tafel te kunnen toveren dus dat is ook nog wel het proberen waard. 

Het vereist planning en geduld, maar voortaan kun je op zondagmiddag lekker gaan wandelen in plaats van de <a href="http://www.fo-cus.com/weblog/2008/01/hachee.html" target="_blank">runderriblappen</a> in de gaten houden. ]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/10/de_hooikist.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/10/de_hooikist.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">een betere wereld</category>
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Mon, 11 Oct 2010 17:16:00 +0100</pubDate>
      </item>
      
      <item>
         <title>Spruitjeshaat verklaard</title>
         <description><![CDATA[Even afgezien van de inhoudelijke discussie of spruitjes wel of niet lekker zijn, het is me recent duidelijk geworden waar die diepgewortelde haat tegen spruitjes vandaan komt!

<a href="http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2010/10/spruitjes-25.html" onclick="window.open('http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2010/10/spruitjes-25.html','popup','width=1024,height=768,scrollbars=no,resizable=no,toolbar=no,directories=no,location=no,menubar=no,status=no,left=0,top=0'); return false"><img src="http://www.fo-cus.com/weblog/assets_c/2010/10/spruitjes-thumb-400x300-25.jpg" width="400" height="300" alt="spruitjes.jpg" class="mt-image-center" style="text-align: center; display: block; margin: 0 auto 20px;" /></a><div style="text-align: center;">Afkomstig uit Het Nieuwe Kookboek, samengesteld door "A Koopmans-Gorter (oud directrice der Groningsche Kook- en Huishoudschool) en G.A.M. de Boer - De Jonge (Oud leerares aan die School)", uitgegeven in 1925 te Groningen.</div>

Jawel, het koste in de jaren '20 dus welgeteld een luttele 50 minuten om je kinderen tot in hun verre nageslacht te traumatiseren. Geen wonder. Inmiddels is er waarschijnlijk niemand meer die zo grondig zijn spruitjes verrampeneerd maar ik ben wel heel nieuwsgierig geworden naar hoe ze dan nog smaken! Het kookboek is overigens een juweeltje. Je bakt je eten in reuzel, er wordt genoeg zout gebruikt voor een dodelijke bloeddruk, een kip pluk je zelf en, het absolute summum, achterin worden er een handvol pagina's gewijd aan het koken met een hooikist. Prachtig. ]]></description>
         <link>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/10/spruitjes_oldskool.html</link>
         <guid>http://www.fo-cus.com/weblog/2010/10/spruitjes_oldskool.html</guid>
        
        
          <category domain="http://www.sixapart.com/ns/types#tag">koken/recepten</category>
        
         <pubDate>Wed, 06 Oct 2010 13:36:18 +0100</pubDate>
      </item>
      
   </channel>
</rss>

