Captain's bLog

En dat waren er eigenlijk maar twee:
1) met een beetje geluk kan ik dit najaar mijn co-schap huisartsgeneeskunde doen in Canterbury, Engeland. Via-via is er een huisarts gevonden aldaar die dat wel ziet zitten, en anders bereid is mij te helpen zoeken.
2) met kinderartsen, assistenten, en welke toeschouwers er dan ook maar meer waren in een lange polonaise bij het optreden van Frans Bauer bij de opening van het nieuwe Vrouw Moeder Kind centrum van het Tergooiziekenhuis. Je kunt zeggen wat je wilt, maar gezellig was het wel!

Wat betreft Engeland ben ik een beetje rond aan het kijken voor wat er allemaal aan te pas gaat komen. En dat is nogal wat. Niet in de laatste plaats de huisvesting. Wat een astronomische bedragen vragen ze daar voor studentenkamers! Ik zal sowieso de huisarts aldaar vragen of zij goede tips heeft en anders is het een kwestie van bijtijds de advertenties in de gaten houden en zelf natuurlijk ook overal advertenties achterlaten. Gelukkig heb ik er nog ruim 7 maanden de tijd voor. Maar laat ik vooral het eerste contact met de huisarts afwachten, dat ik hopelijk deze week per e-mail of telefoon ga hebben. Spannend!

En dan nu natuurlijk nog twee weken kindergeneeskunde. Morgen begin ik aan mijn een-na-laatste week, op de polikliniek in Hilversum.

En jawel, we proberen ons er met allerlei kul smoezen onderuit te werken, maar ik ben nog altijd van mening dat als je niet stemt, je ook niet mag zeuren over je gemeente. Inherent daaraan is het je verdiepen in de standpunten van de partijen. Natuurlijk kun je gaan voor het gemak van de stemwijzer op www.kieskompas.nl maar dan weet je eigenlijk nog niet waar je het over hebt. Daarom ga ik eens wat partijprogramma's bij langs om te kijken wat de plannen zijn. Ik vind het belangrijk dat er aandacht is voor goede zorg, dat er geen snelweg aan de andere kant van het Amsterdam-Rijnkanaal komt (maar dat er wel geld wordt gestoken in het openbaar vervoer en de infrastructuur die er al ligt), dat er voldoende sociale woningen komen/blijven, dat er wordt geïnvesteerd in burgerinitiatieven en dergelijke om de integratie te bevorderen, dat de boerenbedrijven hier kunnen blijven bestaan (dagelijks verdwijnen er 6 agrarische bedrijven als ik Netwerk van gisteren mag geloven) en dat we de zondag voor zover het nog kan lekker met rust laten. Nu eens kijken welke partij er ook zo over denkt ;)

Als ik de stemwijzer moet geloven hebben we nogal wat partijen:Christen-Democratisch Appèl, ChristenUnie, De Groenen, Democraten '66, GroenLinks, Leefbaar Utrecht, Partij van de Arbeid, Partij van de Eenvoud (wie zegt u?!), Partij voor de Dieren, Partij voor de Vrijheid, Socialistische Partij, Staatkundig Gereformeerde Partij, Trots op Nederland en de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie. En nu wil het geval dat elke partij minstens 10 pagina's aan ideeën heeft. Ik had er wel eerder aan mogen beginnen, zeg ;)

Als je op een gegeven moment door je beproefd-en-lekker-bevonden vegetarische recepten heen bent, moet je je horizon verbreden. En zo schoot me te binnen dat we eens op Lowlands heerlijke falafel hadden gegeten. Falafel is een van oorsprong Arabisch gerecht van gefrituurde balletjes puree van kikkererwten en tuinbonen. Die stop je in een broodje, sla erbij, knoflooksaus erover en klaar is je snelle lekkere vegetarische hap! Je kunt ze volgens mij ook kopen in een pak, kant en klaar, maar ik vond dat zelf maken ook moest kunnen. Zo moeilijk bleek het ook niet te zijn. Het originele recept is te vinden op ah.nl.

Ingrediënten:
- 1 pak ontdooide tuinboontjes (300 g)
- 1 blik uitgelekte kikkererwten (270 g)
- 2 eieren
- 1 gesnipperd ui
- verse peterselie, fijngehakt
- 2 el sesamzaad
- 2 tenen uitgeperste knoflook
- 2 tl gemalen komijn
- 3 tl gemalen koriander
- 1 tl chilipoeder
- 100 g bloem
- frituurolie: arachide- of zonnebloemolie

Bereidingswijze:
Bonen, erwten, eieren, ui, peterselie en sesamzaad pureren. Dan de knoflook, komijn, koriander, chilipoeder en zout erdoor mengen. En van die puree moet je dan balletjes zien te draaien. Dat viel mij een beetje tegen omdat het aardig smeuïg is en het aan je lepel dan wel aan je handen blijft kleven. Het moet de grootte hebben van een bitterbal en je moet zo'n balletje door de bloem halen. Mijn oplossing: met een lepel een hoopje uit de mengkom scheppen, die in de bloem laten ploffen, er wat bloem overheen strooien en klaar is het "hoopje". Zet de balletjes/hoopjes 2 uur in de koelkast. Verwarm dan de frituurpan tot 175 graden. Heb je net als ons geen frituurpan, giet dan een flinke sloot olie in een steelpannetje en stook dat knap warm. Ik ben gewend om er een broodkorstje in te mikkeren en dat die dan binnen niet al te lange tijd knapperig bruin moet zijn: dan is je olie warm. Works for me! Frituur de balletjes goudbruin in 3-4 minuten. Uit laten lekken, in een pitabroodje stoppen met een handje sla, knoflooksaus erover en klaar is kees.

En wat vond ik ervan?
Lekker! Nou! Dat kwam ook vast door de knoflooksaus maar ik was aardig onder de indruk. Niek wat minder. Die vond dat er een overheersend smaakje van het een of ander aan zat. Dat was dan misschien de komijn en ik moet eerlijk toegeven dat ik de hoeveelheid niet exact heb afgemeten.. Volgende keer zal ik dus voorzichtiger zijn. Maar wat mij betreft is dit een heel geslaagde maaltijd.

Over Lowlands gesproken: de kaarten zijn inmiddels ook in de verkoop. Ik wilde het maar even gezegd hebben..

Voor een ieder die zich altijd heeft afgevraagd hoe het nou zit met hartritmestoornissen: de ECG-dans!

Voor de volledigheid ook nog even een dwarsdoorsnede van een hart erbij. De armen van die man zijn dus de boezems, de benen zijn de kamers.

Gisteren had ik dienst. Samen met de assistent dingen op zaal regelen, de kindertjes bij de keizersnede onderzoeken (ik heb voor het eerst in m'n leven een navelstreng doorgeknipt, de papa wilde niet*), en dat is leuk, kindertjes die op valentijnsdag worden geboren en van die onwennige nieuwe vaders die dan met zo'n fröbeltje op de arm zitten, en verder waren er een heleboel kinderen op de spoedeisende hulp met astmaaanvallen en buikgriepen. Elk jaar worden er weer buikgriepen veroorzaakt door allerlei virussen, en momenteel is het de beurt aan het rotavirus. Buikgriep an sich is niet ernstig. Vaak zijn die kinderen enorm aan de diarree en geven ze over, maar zolang er nog maar wat in blijft gaan en ze niet uitdrogen, kunnen ze dat vaak goed zelf uitzieken. Maar soms voelen ze zich te beroerd om te blijven drinken, en jonge kinderen kunnen de klus sowieso al wat moeilijker zelf opknappen. Dan moet je erop letten dat ze niet uitdrogen: huilen ze nog met tranen? Plassen ze nog wel? Krijgen ze ingevallen ogen? Is hun mond droog? Vallen ze af? Zodra dat soort punten in beeld komen, is soms een opname in het ziekenhuis nodig om ze weer op peil te krijgen. En zodoende heb ik gisteren weer een stel diarretici voorbij zien komen. Da's eens wat anders op Valentijnsdag ;)

* hier moet ik wel bij zeggen dat deze knip niet dé knip is waarmee het kindje van zijn moeder los wordt gemaakt. Dat gebeurt namelijk vlak nadat ze het kindje uit de buik hebben getrokken. Daarna zetten "wij van de kinder" een klemmetje op het overgebleven stuk navelstreng, een ruime centimeter boven de toekomstige navel, en dáár weer boven wordt dan de rest van de sliert afgeknipt. Een beetje symbolisch allemaal, maar je kunt natuurlijk niet een onsteriele vader boven het gapende gat in de buik van zijn vrouw of vriendin laten hangen om maar de navelstreng door te kunnen knippen.

Week 3: polikliniek. De week begon extra prettig nu ik (dank je, schoonsschwes) tijdelijk een auto te leen heb. Van deur tot deur duurt nu een half uur in plaats van bijna anderhalf uur! Dus toen ik vanochtend om half 8 van huis vertrok (dat betekent de wekker om kwart voor 7, o grote luxe!), en er een dik kwartier over deed om de ring rond Utrecht af te komen, was ik na 10 minuten snelweg al om 8 uur op het ziekenhuis! Heel fijn.

Op de polikliniek zie je als co-assistent de nieuwe patiënten. Dat zijn kinderen die zijn doorgestuurd door het consultatiebureau, de huisarts, een andere specialist, of noem maar op. Die worden dan bij ons in kaart gebracht en eventueel verder onderzocht of behandeld. Het is net als het co-schap interne: na het zelfstandig zien en onderzoeken van een patiënt bespreek je hem of haar met de arts, ga je samen terug om het af te ronden, je schrijft het verhaal in de map (dat noem je dan de status) en na afloop schrijf je een brief aan de huisarts. Het ging me niet slecht af maar toen ik met de kinderarts meekeek en haar allerlei trucs uit de kast zag halen om maar met een stethoscoop bij een meisje naar haar hart te luisteren, dacht ik: ja, ik kan nog veel creatiever zijn met die kinderen. Nouja, op zo'n eerste dag is het toch een beetje de kat uit de boom kijken.

Vanmiddag ging het vooral om diabetespatiënten. Als je aangeboren diabetes hebt valt het niet mee om altijd maar volgens de regeltjes te leven, continu jezelf te prikken, te controleren, met zo'n klein pompje rond te lopen... En zeker pubers hebben moeite met het chronisch patiënt zijn want met diabetes ben je dat toch echt. Het glucosegehalte in hun bloed is dan ook lang niet altijd optimaal en het is een stevige klus om die kinderen te motiveren om goed hun medicatie te spuiten. Sommige oudere kinderen zijn zich juist extra bewust van hun gezondheid en doen het hartstikke goed. En zodra ze 18 zijn, worden ze een beetje te oud om bij de kinderarts te blijven en gaan ze over naar de internist. Dat gebeurt tijdens het zogeheten "transitiespreekuur" en dat is erg waardevol omdat je daarmee helpt voorkomen dat adolescente kinderen in die overgang uit het oog raken. Door even de nieuwe gezichten te zien kun je dus beter de continuatie van de zorg waarborgen. Erg slim!

En met een half uur was ik vanavond weer thuis ;)

Na een week algemene kinderafdeling ben ik nu een week op de couveuseafdeling. Daar liggen alle fröbels die vanwege hun nog te jonge leeftijd nog een tijdje bij ons moeten blijven. Of pasgeboren baby's die niet goed genoeg eten en daarom eerst sondevoeding moeten krijgen om alles een beetje aan het lopen te krijgen. Het is een leuke afdeling. Temeer omdat ik nu met eigen ogen kan zien hoe klein die "dingetjes zijn" terwijl ik zelf ook eens in zo'n bakje heb gelegen!

Daarentegen is het geen sinecure om alles in goede banen te leiden. Want wat nu als een kindje wel drinkt, maar bij lange na niet genoeg? Of de helft weer uitspuugt, en daardoor te weinig groeit? Hoeveel energie heeft een kind per dag nodig, om een vast aantal gram per dag aan te komen? En wanneer hoog je dat dan op? In hoeveel ml voeding zit dat dan? En als het kind ook dát uitspuugt..? En ga zo maar door. Dat zijn dingen die ik dus eens goed uit wil zoeken maar ik merk dat de avonden kort zijn. Ik kom om 7 uur thuis, het eten is gekookt en gegeten rond kwart voor 8. Dan nog even gauw boodschappen doen, klein beetje huishoudelijk werk, en voila, het is half 9. Dat geeft je nog 1,5 uur om te studeren. Zo gaat de week wel héél snel. Ik bedenk me dat het later waarschijnlijk niet veel anders zal zijn. En uiteindelijk leg ik mezelf het zwijgen op: je wilt dokter worden, of je wilt het niet. En ik wil het heel graag.

Anderhalve dag en véél gehannes met het openbaar vervoer verder: kindergeneeskunde is begonnen. Het ziekenhuis ligt buiten de randstad en is niet direct academisch, maar heeft wel banden met twee academische centra. Op mijn eerste dag merkte ik dat verschil al. Het ziekenhuis is niet zo gigantisch groot, de afdelingen wat kleiner en de sfeer daardoor wat intiemer. Daarnaast heerst er ook een prettige sfeer bij de artsen onderling en tegenover arts-assistenten en de co-assistent. Ik heb nog niet zoveel gezien omdat gisteren een dagje inkomen was en vandaag had ik onderwijs in Amsterdam. Maar ik heb wel de ochtendronde meegelopen om even te kijken hoe het met alle kinderen gaat, en meegelopen om kinderen op de spoedeisende hulp te gaan zien, en zo heb ik dus alvast een beetje kunnen kijken hoe het gaat met praten met ouders van en onderzoeken van het kleintje zelf. Ook dat is even een omschakeling want ik ben tot nu toe gewend om met volwassenen te praten en die praten vaak dan ook wel terug. Maar de kleinsten kunnen natuurlijk maar beperkt duidelijk maken of ze ergens pijn hebben. Dan moet je natuurlijk ook afgaan op wat de ouders voelen. Zij hebben vaak een heel sterk ontwikkeld gevoel voor of iets pluis of niet-pluis is!

Hoe dan ook, ik heb al weer weer gemerkt dat ik veel kennis weer eens op moet frissen want de momenten van klok-klepel zijn talloos. Dat kan ik nog mooi twee uurtjes doen voordat ik m'n bed in duik, want hoe prettig dit co-schap ook begonnen zijn moge, moe word je wel van al die indrukken!

In het kader van de één-dag-geen-vlees aten wij weer eens vegetarisch. Ik had nog een pak (biologische) couscous in de kast staan, en dit leek mij een uitgelezen moment om daar eens vanaf te komen. Dat bracht mij bij een vegetarisch recept met couscous, dadels, jalapeñopepers en feta. Nu heb ik gemengde gevoelens voor couscous maar dat komt vast omdat ik het de vorige keer te saai had klaargemaakt. Dit klonk mij al een stuk beter in de oren! Het recept is aangepast voor 2 personen, en het originele recept is terug te vinden op ah.nl.

Ingrediënten:
- 200 g couscous
- 1 el olijfolie
- 1/2 rode ui, fijngesnipperd
- 1/2 potje jalapeñopepers (225 g)
- 50 g pitloze dadels
- 250 ml warme kruidenbouillon
- 1 el honing
- 1 el boter
- 100 g verbrokkelde feta
- peper en zout

Ik vond de hoeveelheid groenten in het originele recept nogal magertjes, dus gebruikte ik nog groenten die in de koelkast lagen en waar ik nu mooi vanaf kwam:
- 1/2 bakje champignons, in stukjes of in plakjes
- 1/2 paprika, gegrild en in stukjes (hier had ik ook gerust een hele paprika voor kunnen gebruiken, maar ik had nou eenmaal niet meer. Gegrilde paprika's uit pot zijn vast ook een prima alternatief.)

Bereidingswijze:
Verwarm de oven op 200 °C. Doe de couscous in een ingevette ovenschaal en voeg daar de olijfolie, ui, de pepers, dadels en groenten aan toe, en schep alles door elkaar. Los in de bouillon de honing en boter op en schenk het over de couscous. Breng op smaak met zout en peper. Doe aluminiumfolie over de schaal en verwarm alles 15 min. dan de folie eraf halen en de feta over de schotel strooien. Nog 5 min. in de oven terugplaatsen, en dan is het klaar!

En wat vond ik ervan?
Toen ik de jalapeñopepers enthousiast in de ovenschaal kieperde, riep Niek verheugd dat ze erg lekker waren en dat dat ook de pepers zijn die je altijd op je broodje Subway krijgt! Oei. Ja, dat staat me nog wel bij, ja. Toch eens proeven hoe scherp ze dan ook alweer zijn. Pfoei! Flink scherp! Dus ik heb wat pepers terug in het potje gestopt. Desondanks was het eten flink pittig, maar wel op een prettige manier. Ja, deze pepers zijn dus echt lekker! AH heeft op zijn website gezet dat het een mediterraan gerecht is maar ik vind het leuker om het als Mexicaans te beschouwen. (Dat heeft ook te maken met het Mexicaanse karakter Uncle Jalapeño uit het spel "Little Big Planet", maar dat terzijde.) Enig zoekwerk op internet levert mij overigens op dat je de Mexicaanse keuken tekort doet door te denken dat alles met pepers wordt klaargemaakt, maar ik geloof dat de echte Mexicaanse keuken mij best wel goed ligt. Nu ik het erover heb, ik wil eigenlijk best wel naar Mexico!

Maarrrr, ik dwaal af, want wat vond ik van het eten? Lekker! Zelfs de couscous! Klaargemaakt met kruidenbouillon en honing zit er weldegelijk een lekkere smaak aan, maar wat mij betreft had het nog wel meer uitgesproken mogen zijn. Wie weet kan ik de volgende keer de kruidenbouillon sterker maken. De dadels maakten het lekker zoet, de pepers lekker pittig. Feta maakte het zacht en romig, de rode ui zorgde voor een scherpe bite. Ik was wel blij dat ik er nog champignons door had gedaan. Omdat de couscous best droog is, gaven de champignons het nog een beetje smeuïgheid. Ook de gegrilde paprika smaakte er echt lekker bij. Dat vind ik sowieso lekker dus daar doe ik een volgende keer graag wat meer van door. Eet ik het nou voortaan elke week? Ehm, nee. Als ik elke week vegetarisch zou moeten eten, dan liever woknoedels met kool, ei en koriander. Da's toch net wat smeuïger. Maar ik wil zeker nog eens aan het experimenteren slaan met dit recept.

Toen ik pas een bosje prachtige tulpen kreeg, was ik in het weekend vergeten ze water te geven. Dus hopla, hing het hele bosje slap. Maar na een half gietertje water knapten ze zienderogen binnen een paar uur weer op. Nog even en ik moet een nóg hogere vaas opscharrelen :)