Morgen begin ik aan mijn derde week neurologie. Afgelopen week heb ik op de polikliniek spreekuren gedaan. Het leereffect was groot want je ziet zo'n 6 patiënten per dag. De problematiek varieert van hernia's tot tintelende voeten, pijnlijke benen en migraine, en soms blijkt er gelukkig ook niets neurologisch aan de hand te zijn. Ik heb hard gewerkt aan mijn "klinisch redeneren", het logisch nadenken over een ziektebeeld en de aanpak ervan. Op basis van iemands verhaal kun je namelijk vooruit redeneren ("Ik denk dat hij een hernia heeft, dan zou hij last moeten hebben van X, Y en Z.") maar beter is het om op basis van het verhaal wat ideeën te vormen, en het lichamelijk onderzoek te gebruiken om die ideeën verder te bevestigen of aan te passen. Verwacht je afwijkende kniepeesreflexen, maar zijn ze volstrekt normaal, hoe past dat dan in je plaatje? En moet er een scan worden gemaakt van de wervels, of is daar helemaal geen reden toe? Is er wel iets neurologisch, of moet deze patiënt eigenlijk naar een andere specialist? Enzovoorts. Neurologie is niet zo ongrijpbaar als ik had gedacht, maar aan de andere kant is het ook weer niet knip-en-klaar. Het is een ontzettend boeiend vak waarbij je ook echt veel voor patiënten kunt betekenen. Aanstaande week moet ik een presentatie houden over een patiënt en weer spreekuren doen. De week erna, de laatste alweer, zit ik op de spoedeisende hulp en loop ik mee met consulten (raadplegingen vanuit andere vakgebieden).
En dan, dán ga ik naar Parijs! :D
