Kinderen. Die komen niet "uit de bloemkool" en die worden niet "door een beer op een paaltje gepoept". Nee, die worden veelal vrolijk en stralend 8 maanden door moeders meegetorst. De maand daarna gaat dat soms al minder van harte, en vervolgens wordt met een dag keihard werken en met veel bloed, zweet en tranen het kind op de wereld gezet. Of twee kinderen, dat kan natuurlijk ook. En gedurende dat hele traject word je begeleid door een verloskundige. Maar als uit het verleden of heden blijkt dat er wat meer haken en ogen aan de zwangerschap zitten, dan kom je soms bij de gynaecoloog terecht. Zodoende heb ik de afgelopen 4 weken heel wat zwangere buiken gezien. Op het spreekuur heb ik mogen voelen naar ruggen, hoofden, heb ik hartslagen mogen zoeken en luisteren, en heb ik menig (aanstaand) moeder met trillende bovenlip horen vertellen dat het kind er nou toch echt wel eens uit mag komen.
Ook dat heb ik gezien. En dat gaat dan zo: met een stralende glimlach komen ze binnen (Nu gaat het eindelijk gebeuren, straks worden wij papa en mama...), dan gaan de harde buiken over in daadwerkelijke weeën (... nu vind ik het niet zo heel leuk meer eigenlijk...) die ik soms trouw heb kunnen helpen wegzuchten, eventueel volgt pijnstilling met een zusje van morfine of een ruggenprik, en uiteindelijk is het moederlijke lichaam er klaar mee en gaat het over tot de onaangename medische term uitdrijving. En dan zijn de reacties uiteenlopend van vrouwen die niet meer willen of niet meer kunnen tot vrouwen die vol concentratie en zonder één kick te geven van een kind bevallen. Da's allemaal inclusief veel pijn, poep, knip (daar heb ik er gelukkig maar één van gezien) en scheuren. Daar zie je wat powervrouwen zijn. En daar probeer je er ook uit alle macht NIET aan te denken dat het jezelf ook te wachten staat. Want voor niks gaat alleen de zon op.
Maar dan. Dán! In één beweging ligt het kind op de buik. Snel afdrogen en een warme doek erover. Een snikkende papa, een overrompelde gelukkige mama. De fotocamera legt alles vast. Dan blijkt ook dat het níet waar is dat je na de bevalling plotsklaps alle pijn vergeten bent ("Wat een onzin, ik voel het nog steeds!"). Dan nog wachten op de placenta (moederkoek vind ik een ontzettend vieze term, alsof je het ding naast de beschuit met muisjes op tafel zet!) alles controleren, het kindje onderzoeken, en je dan weer terugtrekken uit dit exclusieve tafereel.
En dan heb je ook nog de keizersnedes...
