Donderdag. Ik had de hele week tot 's avonds laat zitten ploeteren op mijn presentatie over de late effecten van kinderkanker, en donderdag was het dan zover. Er waren nogal wat artsen, assistenten en co's aanwezig, dus ik had in ieder geval een mooi publiek voor mijn praatje. De presentatie verliep soepeltjes. Ik heb de afgelopen zes jaar regelmatig als feedback gehad dat ik te snel praat, dus daar heb ik bewust op gelet en dat ging deze keer goed. Ook viel het me mee hoe overzichtelijk ik de anders toch best droge stof (welke chemo's zijn er, wat zijn allerlei hormonale gevolgen bij radiotherapie op het hoofd) over kon brengen. En bovenal vond ik het ook echt leuk om er iets over te vertellen en dan sta je er sowieso al een stuk actiever bij dan wanneer het een verplicht praatje is. Er kwamen geen moeilijke vragen na afloop en zelfs geen verbeterpunten! Tsjakkaaa! (Mijn presentatie vind je hier (je hebt Powerpoint nodig), en ik kan geenszins verantwoordelijk worden gehouden voor eventuele onjuistheden..)
Vrijdag. Mijn laatste dag. 's Ochtends krijg je als VU student een examen in de vorm van poliklinisch spreekuur doen. Ik zag dus zelf drie patiënten bij wie ik het gesprek afnam, die ik lichamelijk onderzocht, en waar ik vervolgens over na moest denken: waar kunnen deze klachten allemaal bij passen (de "differentiaal of differentiële diagnose"), wat is waarschijnlijk bij deze patiënt en hoe gaan we dat verder onderzoeken? Ik kreeg enkele patiënten met plasproblemen, migraine en allergieën. Ik was verrast over het plan van aanpak dat ik na die acht weken kon maken! Plasproblemen? Dagboek bijhouden, kijken of er niet stiekem een urineweginfectie suddert, en eens kijken met wat voor straal hij nou eigenlijk plast (dat gebeurt op een speciale "wc" die de kracht van de straal meet: mooi op- en aflopend, of hakkelend?). Hoofdpijn? Eens exact uitvragen hoe zo'n aanval verloopt en de patiënt neurologisch onderzoeken. Hoewel de arts vond dat ik soms verrassend veel weet, maar af en toe niet op eenvoudige dingen kan komen, was ik voor mijn examenochtend met glans geslaagd. Daarna volgde het eindgesprek over mijn gehele co-schap. Om kort te gaan: ze waren best tevreden. Ik had veel geleerd. Ik nam verantwoordelijkheid voor mijn eigen patiënt. Ik was pro-actief (pro-actief, jawel!), makkelijk in de omgang en werkte heel precies. Ik kom er wel. En de warme gevoelens waren natuurlijk ook wederzijds want ik heb de sfeer van dit perifere ziekenhuis als heel prettig ervaren. Vaak heb ik na zoiets moeite met de draad gelijk weer oppakken. Het is toch een beetje alsof je ontslagen bent terwijl je het erg naar je zin hebt. Maar ik begrijp ook heel goed dat deze opgedane kennis voldoende is voor iemand die hier niet in verder gaat. Dus het is goed zo. Ik mag nu lekker een weekje vakantie houden en dat is ook niet gek! Zeker niet met dit mooie lenteweer :)
