Week 3: polikliniek. De week begon extra prettig nu ik (dank je, schoonsschwes) tijdelijk een auto te leen heb. Van deur tot deur duurt nu een half uur in plaats van bijna anderhalf uur! Dus toen ik vanochtend om half 8 van huis vertrok (dat betekent de wekker om kwart voor 7, o grote luxe!), en er een dik kwartier over deed om de ring rond Utrecht af te komen, was ik na 10 minuten snelweg al om 8 uur op het ziekenhuis! Heel fijn.
Op de polikliniek zie je als co-assistent de nieuwe patiënten. Dat zijn kinderen die zijn doorgestuurd door het consultatiebureau, de huisarts, een andere specialist, of noem maar op. Die worden dan bij ons in kaart gebracht en eventueel verder onderzocht of behandeld. Het is net als het co-schap interne: na het zelfstandig zien en onderzoeken van een patiënt bespreek je hem of haar met de arts, ga je samen terug om het af te ronden, je schrijft het verhaal in de map (dat noem je dan de status) en na afloop schrijf je een brief aan de huisarts. Het ging me niet slecht af maar toen ik met de kinderarts meekeek en haar allerlei trucs uit de kast zag halen om maar met een stethoscoop bij een meisje naar haar hart te luisteren, dacht ik: ja, ik kan nog veel creatiever zijn met die kinderen. Nouja, op zo'n eerste dag is het toch een beetje de kat uit de boom kijken.
Vanmiddag ging het vooral om diabetespatiënten. Als je aangeboren diabetes hebt valt het niet mee om altijd maar volgens de regeltjes te leven, continu jezelf te prikken, te controleren, met zo'n klein pompje rond te lopen... En zeker pubers hebben moeite met het chronisch patiënt zijn want met diabetes ben je dat toch echt. Het glucosegehalte in hun bloed is dan ook lang niet altijd optimaal en het is een stevige klus om die kinderen te motiveren om goed hun medicatie te spuiten. Sommige oudere kinderen zijn zich juist extra bewust van hun gezondheid en doen het hartstikke goed. En zodra ze 18 zijn, worden ze een beetje te oud om bij de kinderarts te blijven en gaan ze over naar de internist. Dat gebeurt tijdens het zogeheten "transitiespreekuur" en dat is erg waardevol omdat je daarmee helpt voorkomen dat adolescente kinderen in die overgang uit het oog raken. Door even de nieuwe gezichten te zien kun je dus beter de continuatie van de zorg waarborgen. Erg slim!
En met een half uur was ik vanavond weer thuis ;)
Commentaar (2)
Ik studeer ook geneeskunde en hiervan krijg ik wel zin in mijn co-schappen! behalve die tijden dan...
Leuk dat het zo goed gaat!
Geschreven door nobravery | 9 februari 2010 22:08
Hehehe. 'Creatief met Kinderen'. Klinkt als: Plezier met borduren op Papier. Wat kan ik zeggen? Als je de Allerhande er maar buiten laat.
Geschreven door Di | 11 februari 2010 1:55