Gisteren had ik dienst. Samen met de assistent dingen op zaal regelen, de kindertjes bij de keizersnede onderzoeken (ik heb voor het eerst in m'n leven een navelstreng doorgeknipt, de papa wilde niet*), en dat is leuk, kindertjes die op valentijnsdag worden geboren en van die onwennige nieuwe vaders die dan met zo'n fröbeltje op de arm zitten, en verder waren er een heleboel kinderen op de spoedeisende hulp met astmaaanvallen en buikgriepen. Elk jaar worden er weer buikgriepen veroorzaakt door allerlei virussen, en momenteel is het de beurt aan het rotavirus. Buikgriep an sich is niet ernstig. Vaak zijn die kinderen enorm aan de diarree en geven ze over, maar zolang er nog maar wat in blijft gaan en ze niet uitdrogen, kunnen ze dat vaak goed zelf uitzieken. Maar soms voelen ze zich te beroerd om te blijven drinken, en jonge kinderen kunnen de klus sowieso al wat moeilijker zelf opknappen. Dan moet je erop letten dat ze niet uitdrogen: huilen ze nog met tranen? Plassen ze nog wel? Krijgen ze ingevallen ogen? Is hun mond droog? Vallen ze af? Zodra dat soort punten in beeld komen, is soms een opname in het ziekenhuis nodig om ze weer op peil te krijgen. En zodoende heb ik gisteren weer een stel diarretici voorbij zien komen. Da's eens wat anders op Valentijnsdag ;)
* hier moet ik wel bij zeggen dat deze knip niet dé knip is waarmee het kindje van zijn moeder los wordt gemaakt. Dat gebeurt namelijk vlak nadat ze het kindje uit de buik hebben getrokken. Daarna zetten "wij van de kinder" een klemmetje op het overgebleven stuk navelstreng, een ruime centimeter boven de toekomstige navel, en dáár weer boven wordt dan de rest van de sliert afgeknipt. Een beetje symbolisch allemaal, maar je kunt natuurlijk niet een onsteriele vader boven het gapende gat in de buik van zijn vrouw of vriendin laten hangen om maar de navelstreng door te kunnen knippen.
