Nouja, bijna dan. Ik heb nog 2 dagen urologie en een examen, en dan zit mijn co-schap heelkunde er op. Gisteren had ik mijn eindevaluatiegesprek met mijn mentor, een prof. vaatchirurgie, en dat gesprek verliep prima. Op mijn eerste dag van het co-schap trof ik hem in de lift, terwijl hij was vergeten uit te stappen. Daar maakte ik toen een grapje over en dat is hem bijgebleven. Hij zei dat hij zich toen al een indruk had gevormd, namelijk dat ik mijn mond wel opendoe, er voor zorg dat ik mezelf bij de dingen betrek. En dat is ook zo gebleken. Ik heb, zeker nadat hij dat tussendoor nogmaals heeft benadrukt, nog vaker gevraagd om te mogen assisteren bij operaties, en ik heb me nog wat vaker hulpvaardig opgesteld. Dat heeft mijn co-schap ook een stuk plezieriger gemaakt. De passiviteit van veel co-assistenten kwam daardoor ook nog ter sprake, en toen hij vroeg of ik nog tips voor hem had, adviseerde ik hem om co's wat duidelijker richting te geven. En ja, dat mag ook in de vorm van een stevig stimulerende prikkel om van de bank af te komen. Dat helpt ook om als co in te schatten wat er van je wordt verwacht. Te lage verwachtingen máken je tenslotte ook passief! Maar ondanks dat ik erg van mijn co-schap, de patiëntenproblematiek en het opereren heb genoten en ook prima overweg kan met de chirurgische cultuur, denk ik niet dat het vak voor mij is weggelegd. Hoewel... wie weet waar ik uiteindelijk beland, nietwaar?
"En, wat ga je doen?"
- "Iets internistisch, sorry."
[lacht] "Ik zie je nog wel eens in de gangen lopen."
