Zaterdag zijn we rond een uur of 9 van huis vertrokken om een dagje te gaan skiën. We gingen bewust zo laat omdat we het idee hadden om dan 's avonds ook nog te blijven. ('s Avonds, zo hebben we in het verleden geleerd, is het hartstikke rustig skiën in Winterberg.) En om dan om 6 uur 's ochtends al op te moeten..
Na het weekend in januari hadden we ons voorgenomen om bij een volgende keer toch maar weer les te nemen. De vrouwelijke helft van ons had het namelijk niet verder geschopt dan de Winterbergse blauwe pistes, de gemakkelijkste aldaar, en daar is natuurlijk niks mis mee maar we waren er van overtuigd dat we met een beetje exrta les er véél meer uit zouden durven te halen. Dus nadat we de auto hadden geparkeerd, ski's hadden gehuurd en de middag- en avondpassen hadden gekocht, zijn we gelijk door gelopen naar het blokhutje met skileraren. We konden direct terecht en boekten dus een uurtje (opfris)les.
Doet u mij maar een appelsapje...
Na vijf minuten merkten we al hoe goed ons geld besteed was: niet zo lomp je ski's aan je voeten doen, je stokken moet je zó vasthouden, je lijf staat zó en een bocht neem je zó. Omdat we de blauwe piste ondertussen wel een beetje onder de knie hadden, nam de skileraar ons mee voor een rondje dat vanalles wat zou bevatten. Op de eerste de beste afdaling bracht hij ons dé beginnerstechniek bij om continu goed te staan, en beheerst roetsjten we in een rijtje van het hellinkje af. Wat ging dat mooi! Wat is die man goed! Wat zit mijn haar toch goed, is de lucht toch prachtig en de schlager toch schitterend! En de euforie hield aan, want ook een tweede afdalinkje ging fantastisch. Sterker nog, toen we met de lift naar de heuveltop werden gebracht vanaf waar het alleen mogelijk was rode pistes te nemen, volgden we onze leraar zonder ook maar enige twijfel.
En jawel. Daar was hij dan. De rode piste. De akelige, besneeuwde oversizede molshoop waar ik al meerdere malen gefrustreerd en met rode ogen vanaf ben gestampt. Sterker nog, waar ik alleen máár gefrustreerd vanaf ben gestampt. En het wonder voltrok zich: het vrouwvolk, tot voor kort zich alleen goed genoeg voelend voor de blauwe piste waar de kinderen hen om de oren skieden, danste op hun latten als een lammetje van de helling af! Wiiihiiiiiii! Geen centje pijn! Geen enkele valpartij! Geen getreuzel! Tsja, toen was onze dag dus goed. En de les ten einde, dat ook. Maar het kon ons niks meer schelen want wij gingen ons helemaal suf skiën op die piste. Nog vóór het eten wilden wij de nieuwe schneemeisters worden daar :) (Op zo'n moment acht je het ook mogelijk om de nieuwe koningin van Nederland te worden. Tsja...)
L: er was best wat sneeuw gevallen sinds januari, de mannen hadden regelmatig bij het afstappen hun skischoenen vast zitten onder de bank van de skilift.
R: 's avonds kwamen we er met een ontzettende dorst ook achter waarom er geen extra zoutvaatje op tafel stond..
Een Jägerschnitzel en een biertje later gingen de liften weer open voor de avond, en die hele avond hebben we geen blauwe piste meer gezien. Natuurlijk kwam er nog een moment waarop ik mijn skills ietsje té ontwikkeld had ingeschat, en stond ik foeterend langs de kant, een misgelopen afdaling herlevend, maar ook daar heb ik mezelf overwonnen dankzij de coaching van Niek en een andere skigenoot (die overigens heel terecht -maar niet met deze woorden- opmerkte dat skiën ook aankomt op jezelf een schop onder je kont geven en mentaal de knop omzetten).
Al snel begon het ook nog eens te sneeuwen en toen was het wel klaar.
Rond kwart over 9 zaten we weer in de auto en om één uur waren we in Utrecht. En die spierpijn, daar kunnen we nog dááágen van genieten.
