Captain's bLog

Vrijdag. Om 7 uur gingen we van huis zodat we nog een beetje bijtijds in Winterberg zouden zijn. Maar het was me toch een partij glad (op de Nederlandse snelwegen)! Onderweg zagen we talloze sleepdiensten, kleine en grote ongelukken, en omdat we daar persoonlijk niet zo'n zin in hadden tuften we dus met 50 km/u het land uit. Onze eindbestemming naderend werd het ook drukker op de weg want naast Duitsers waren we natuurlijk niet de enige sneeuwminnende Hollanders.

Het ontvangst in het hotel was aangenaam. We kregen een bak lekkere koffie en een puntje appeltaart met (zowaar zoete) slagroom. Onze kamers waren basic maar netjes, en vooral ook lekker schoon. Dus hupsakee, we dumpten onze tassen, kleedden ons om en sprongen in de auto om door te gaan naar Winterberg. Daar hebben we de ski's gehuurd en passen gekocht, en de verdere middag gebruikt om weer een beetje te wennen aan de sneeuw en de latten.

L: het besneeuwde oefenweitje bij het hotel. Er was ook een vrij grote piste aanwezig, maar op beiden lag te weinig sneeuw om lekker te kunnen skiën.
R: stralende kerels op een stralende dag

Die avond hebben we gebruik gemaakt van de verlichte piste. En omdat dan de dagjesmensen weer naar huis zijn, is het lekker rustig. Dat is een echte aanrader in Winterberg: 's avonds skiën want je kunt aan het einde van de piste direct weer in de lift stappen. Na een tijdje echter stapten we niet meer zo hard in, want mijn schone zuster kwam ten val en had ontzettend last van haar bovenbeen. Dus nadat ze met de sneeuwscooter (da's dan een geluk bij een ongeluk) naar beneden was gebracht en het na een tijdje nog steeds zo'n pijn deed, heb ik onze passen verkocht aan andere Nederlanders en zijn we teruggegaan naar ons hotel met het idee een huisarts te laten komen. Met de goede wintersportverzekering zou dat geen probleem zijn. De hoteleigenaar raadde ons echter aan naar het ziekenhuis te gaan, en na wat heen en weer bellen met de verzekering zijn we naar een kliniek voor orthopedische toestanden gereden. Op de foto's was geen grote ellende te zien maar haar spieren hadden wel een beste klap gehad. Ze kreeg een pijnstillende zalf mee en het advies toch veel te blijven bewegen. Terug bij het hotel hebben we maar een paar borrels besteld om alle leed te helpen verzachten ;)

Zaterdag was het stralend mooi weer. Wat een geluk! Na een lekker ontbijt waren we er weer klaar voor. Minder fraai was natuurlijk het grote aantal bezoekers waardoor het nogal dringen was bij de liften. Op een gegeven moment heb ik zelfs de ski's maar op de schouder genomen en ben ik een lange piste omhoog gelopen terwijl Marco en Niek in de rij bleven staan. Het was een aardig eind maar ik was wel 10 minuten (!) sneller! Bijkomend voordeel was ook de grote warmteontwikkeling. Wel zo fijn, in de sneeuw ;)

L: hmm.. ik zit hier nog wel een tijdje, geloof ik..
R:.. jawel, daar heb je ze dan eindelijk!

Terwijl Niek zijn geluk ging beproeven op een steilere piste, zijn Marco en ik op die lange piste lekker naar beneden getoerd. Uiteindelijk kwamen we Niek weer tegen op een kruispunt van waar af er alleen maar moeilijkere (rode) pistes te nemen waren, maar dat durfde ik toch maar niet aan. En zo heb ik nóg meer gelopen: "Knerp, knerp, bah, knerp, grrrr," de rode piste af. Ik miste nog nét dat beetje zelfvertrouwen om daar de ski's onder te doen, en ik kon het ook niet compenseren met lef. 's Avonds zijn we bij het hotel gaan eten. Wat had ik flinke trek! En het eten smaakte ons ook prima. We hadden er wel de vaart in want we wilden weer de avond benutten om in alle rust te kunnen skiën. Dus met de laatste hap van het toetje nog niet doorgeslikt zaten we al haast weer in de auto ;) Die avond was het skiën weer super. Ik had me erop toegelegd de (makkelijke blauwe) beginpiste maar eens goed onder de knie te krijgen, en met de 12-15 keer die we er zijn afgeroetsjt lukte dat ook best. Met een goed gevoel, en ook een alcohol geïnduceerd warm gevoel vanbinnen ben ik die avond in een heerlijke slaap gevallen.

Zondagochtend hebben we weer genoten van een lekker ontbijt. Dat ligt me toch best, een beetje je presenteerblad volladen met warme broodjes, een gekookt eitje, thee, koffie en sap. Want zó goed gevuld haal je makkelijk de middag! :) Maar ook gisteren - het lijkt nu al zo'n onwerkelijke tijd geleden - heb ik me niet aan de lastigere pistes gewaagd. Ik denk maar zo: we nemen ooit nog wel eens een keertje flink les zodat ik dan ook wéét wat ik doe op zo'n steil stuk, en het dan ook echt durf. Beter nog om even te wachten dan nu keihard op je plaat te gaan en je weekend te verpesten, toch? Ondertussen was mijn broer zijn bikkel van een vrouw aan het "revalideren" tot op het punt dat ze weer als een komeet van de piste af ging! Niek en ik hadden ondertussen de lange piste weer beklommen om vervolgens het hele eind weer op ons dooie akkertje naar beneden te toeren. Zalig!

L: deze is nog van zaterdag. Lekker weer!
R: de grauwe lucht zat zondag vol sneeuw, waarvan we toen nog niet wisten dat we er nog uuuuuren lang plezier van zouden hebben...

Maar zo ondertussen bekroop me ook wel de moeheid en het gevoel er wel mee klaar te zijn. Per slot van rekening was de volgende moeilijkheidsgraad nog een stap te groot, maar door de drukte de makkelijkste piste ook niet meer aantrekkelijk. En het sneeuwde de hele dag, waardoor bij gebrek aan een bril het zicht ook niet zo lekker was. Eenmaal terug beneden, bij het begin van de pistes, zijn we dus een gezellige houten hut in gedoken voor een biertje. Met nog een dik half uur te gaan zijn de heren nog erop uit getrokken om het weekend succesvol af te sluiten met het overwinnen van enkele moeilijkere pistes. Het vrouwvolk trakteerde zichzelf op een bordje spicy kippenpootjes ;)

We hebben aan het eind van de middag de ski's weer ingeleverd en de thuisreis aanvaard. Helaas wel minder voorspoedig dan gedacht want het sneeuwen hield nog altijd aan! Langzaam kropen we in een lange rij door de dorpjes, over besneeuwde wegen richting een tevens besneeuwde snelweg. Een dikke drie uur later pauzeerden we in de buurt van Dortmund bij de McDonalds (lang leve het broodje Filet-O-Fish en de curly fries), om daarna nog eens in ruim twee uur naar Utrecht te rijden. Het was me het dagje dus wel! Om kwart over 11 konden we dus thee gaan drinken.

Al met al heb ik een ontzettend lekker vakantiegevoel gehad, alsof ik er dágen heb gezeten. Dat kwam niet alleen door het besneeuwde landschap, of de mooie rustige ligging van het hotel, maar ook door het vele buiten zijn, het inspannen en ontspannen. En het eitje bij het ontbijt natuurlijk ;)

Nog eens gaan dan maar met m'n kekke jack?