Gisteren was het dan eindelijk zover: ik moest om de tafel gaan zitten met mijn stagebegeleider en twee andere breinen van het instituut hier. Ik kneep 'm echt flink maar als bleek dat dat niet nodig was. Allereerst complimenteerden ze mij ermee dat ik als stagiair best iets aardigs neer heb gezet. Ze kwamen alledrie met commentaar en constructieve kritiek. Gelukkig verdedigde mijn begeleider veel van mijn (dus onze) besluiten, zodat ik ondertussen vooral de opmerkingen op kon schrijven en kon proberen hen te begrijpen. Want er werd ook over mijn hoofd gediscussieerd in allerlei onbekende termen, waar ik me wel vaag iets bij voor kon stellen maar absoluut niet over mee kon praten. Alledrie hebben ze met veel aandacht het artikel doorgelezen. De bespreking was dus echt goed. Je voelt in ieder geval dat jij en je onderzoek oprecht serieus worden genomen, en dat iedereen zijn steentje wil bijdragen je te helpen het beste eruit te halen wat erin zit.
Het betekent wel dat mijn halve onderzoek op de schop gaat. Toch is dat niet zo'n probleem als dat ik had verwacht want ik heb nu een duidelijk beeld heb van waar het heen moet met mijn onderzoek en wat er nog moet gebeuren. Dat schept helderheid, overzicht. En daar bovenop komt nog eens dat ik net bericht heb gekregen van degene die vanuit de VU mijn stagevoorstel moet goedkeuren: het is een prima stagevoorstel, ze vindt het onderzoek erg orgineel en hoopt van harte dat het effect van media terug is te vinden in mijn data. Het loopt vandaag dus echt gesmeerd! Dat ga ik bij het eten vieren met stoofpeertjes ;) (De kook stemming heeft weer even een opleving..)
