Nederland leest, dus ik lees, want ik heb mijn abonnementsgeld van de bibliotheek er na een jaar nog steeds niet helemaal uit, dus een gratis boek is dan al weer een stap in de goede richting.
Harry Mulisch. Onlangs hoorden we hem op Manuscripta nog zeggen dat hij "twee vrouwen" binnen enkele weken op papier had staan. Dat zou je níét zeggen als je het verhaal bekijkt, je zou het wél zeggen als je ziet hoe snel je door het boek heen bent. Want laat dat voorop staan: het boek leest makkelijker weg dan zijn andere werken. Halverwege het boek begon het te dagen dat ik het boek al eens eerder had gelezen, maar dat mocht absoluut de pret niet drukken.
De jaren '70. De gescheiden Laura begint een relatie met de jongere Sylvia. Dat valt nog niet mee vanwege het gebrek aan acceptatie van het hebben van een partner van gelijke sekse, zelfs in Amsterdam. Bovendien is het wicht in kwestie een jaartje of 20-nogwat en kan ze dus een beetje apart doen, daarnaast zullen de ouder(s) van beiden er ook niet achter staan. 's Hoofdpersoons moeder, dementerend en haar laatste dagen slijtend in Nice, vindt het dus ook maar helemaal niks. En dat is vervelend, als het nooit je bedoeling was geweest je moeder zó van de kaart te brengen. Laura zit er maar mee. En het wordt nog beroerder want op een dag is Sylvia 'm gesmeerd! Laura weet zich geen houding en geen raad, en raakt verzeild in het donker der verbroken relaties. Het is dus snot en tranen, en hoewel Sylvia nog wel contact houdt, is dat ook echt alleen maar voor de hoognodige gunsten die ze van Laura gedaan wil krijgen. Waarom is ze eigenlijk weggegaan? Er is echt geen enkele aanleiding voor te vinden. Flipte ze misschien onder de druk van de relatie? Trok ze het niet meer om in Amsterdam te zijn, en verlangt ze soms terug naar de geboortegrond van Petten?
De laatste pagina's vliegen door je handen, werkelijk waar. Ik bracht, zittend op de bank en met benepen adem zelfs een geschokte ademteug (of hoe je "gasp" dan ook zou vertalen) uit toen ik eindelijk antwoorden kreeg. Nééééé!
Hij krijgt van mij desondanks maar 3 sterren. Oké, eigenlijk 3 1/2, maar hoewel het allemaal leuk en erg aardig is, miste het toch iets dat mij écht aansprak, op het aspect van een gebroken hart na dan. Die 3 1/2 ster verdient het boek door Mulisch' onvolprezen gave om spijkers op hun kop te slaan en herkenbare situaties zó te beschrijven als dat je het zelf nooit beter had kunnen verzinnen. Oordeel zelf! Twee vrouwen is nog t/m 14 november gratis te krijgen bij alle openbare bibliotheken in Nederland op vertoon van je bibliotheekpas, op=op.
PS Omdat het doel van "Nederland Leest" is dat er over het gelezene gesproken wordt, wil ik bij dezen aangeven op aanvraag best bereid te zijn hierover in oeverloze gesprekken te verzanden :)
Commentaar (5)
Ooooooh.. het donker der verbroken relaties.
Één van de betere verwoordingen ervan...
(nu het boek nog lezen :P)
Geschreven door jojo | 29 oktober 2008 17:31
De kracht van eenvoud. Bedoel, ik kan het wel vergelijken met het donker van Utrecht bij nacht, maar zo donker is dat nou ook weer niet ;)
Aber! Heb je 'm nog nooit gelezen? Laat je niet het plot verklappen, hoor! Anders kom ik het boek wel voorlezen. Elke avond een kwartiertje ofzo :P
Geschreven door Suus | 29 oktober 2008 18:14
Daar hou ik je aan! (Loneliness is a killer) (maarrr painting is a pleasure :) )
Doe je dat dan ook per telefoon of kom je bij poekie op de bank?
Gemütlich!
Geschreven door jojo | 29 oktober 2008 18:32
Jeppers, gelezen en grote behoefte aan reflectie..... bahahaha.... gezellig tijdens het kerstdiner ofzo.... *big wink!
Leest snel, zit een dramatische verhaallijn in, toch best een aanrader!
Bianca
Geschreven door Bianca | 29 oktober 2008 20:25
Amaai, du schwester. Heb jij 'm dan dus recent gelezen? En zeker weten dat je met mij tijdens het kerstdiner wilt praten over zoiets? Ik hoop dan voor je dat ík dit jaar de Bob ben, hihihi ;) Het is overigens ook te hopen dat ik tegen die tijd nog weet waar het over gaat, hmmm...
Geschreven door Suus | 30 oktober 2008 8:12