Captain's bLog

Afgelopen week was ik in Amsterdam - dat komt tegenwoordig niet zoveel meer voor - en omdat Niek daar momenteel ook werkt, hebben we er na werktijd afgesproken om samen te eten en na afloop naar de bioscoop te gaan. Heel volwassen en businessy allemaal, echt leuk :)

Tegenover het Amstel station zit café-restaurant Dauphine. Het is een groot, modern restaurant dat 240 zitplaatsen biedt en de kaart is er gevarieerd. Prettig is dat je bij het toegewezen krijgen van een tafel gelijk een mandje met brood krijgt dus je hoeft niet een kwartier te luisteren naar je rammelende maag. Ook werd al snel onze bestelling opgenomen terwijl ondertussen het restaurant steeds voller liep en we kregen een tweede mandje met brood. Zalig brood was dat, met een zoute, bijna hartige korst. De bediening van vlotte jonge mensen was netjes. En dan het eten zelf. Het was echt fijn om eens binnen een kwartier je eten op je bord te krijgen! De parelhoen tournedos met dadel smaakte verrukkelijk, de crème brûlée (met de custard koud) evenzo. Nieks chocoladetrifle smaakte ook erg lekker voor zover ik heel snel een hap van zijn bord kon snaaien ;) En zo stonden we iets van anderhalf uur later voldaan weer buiten. In de regen.

Pathé ArenA. Nu moet ik zeggen dat ik er best wel hoge verwachtingen van had. Ik ben ruim een jaar iedere dag langs dat gebouw gekomen en elke keer dacht ik: "Wow, die trappen!" of "Wow, dat grote spandoek!" Dus het was een beetje een koude kermis toen ik er binnen stapte. Grote, betrekkelijk kale en ongezellige welkomsthal met een overdaad aan popcornbalies en een plakkerige vloer. Ik ben nu eenmaal van mening dat een beetje bioscoop van die lekkere bioscopenvloerbedekking heeft, liefst rood, want dat straalt tenminste gezelligheid en een béétje klasse uit. Dat zal wel niet te doen zijn in zo'n grote bioscoop, denk ik dan maar. En zitplaatsen ho maar, wat wel vervelend is als je ruim op tijd bent. "U kunt hier plaats nemen," zei de kaartjes controlerende dame die bovenaan de popcornvloer stond, en ze wees daarbij op de al even bepopcornde glamourtrappen. Bah. Maar je moet wat dus ik ben op mijn jas op de trap gaan zitten. Niek heeft zijn leven nog even gewaagd aan de wc's maar met het gezicht waarmee hij terugkwam, zag ik af van een toiletbezoek. Smerige toiletten, ook dat nog. Ben ik een hypochondrische snob? Nee, maar ik vind dat een bioscoop die een bepaalde uitstraling wil hebben, daar ook best wel wat voor mag doen.

Dan was er nog de regel dat je niet naar boven mocht totdat de zaal schoon was gemaakt. En voor Batman zou dat betekenen dat we een kwartier van tevoren naar boven mochten, om kwart voor 9. Dus mensen die om 20.44 zich bij de ticketscheurster meldden, werden met dezelfde vaart weer naar de achterkant van de rij gestuurd. En toen wás het eindelijk 20.45, was de záál niet schoon! Ja, nee, we moesten toch nog echt even wachten. Dus iedereen stond daar een beetje chagerijnig te zijn totdat we uiteindelijk groen licht kregen en naar boven mochten. Wat daar natuurlijk opviel was de afwijkende vorm van het scherm maar daar heb ik verder eigenlijk weinig van gemerkt. Dat is misschien positief: een ander formaat is niet storend. Maar tegelijkertijd denk je ook: hé, maar dit was toch juist het speciale er van..? Het kan er natuurlijk ook aan liggen dat ik er geen oog voor heb. Maar oren had ik wel. Want daar kon je écht niet omheen: het superieure geluid! Als je de toch al waanzinnig gave Batmobile zag, werd je nu nog eens extra lekker gemaakt met het gebrul ervan. En de muziek, jóngens, de muziek! Als ze het beeld weg hadden gelaten was de avond ook super geweest! Wat een feest :)

En dan de film zelf. Alle ogen waren misschien wel gericht op Heath Ledger. Als je er zoveel over hoort dan wil je toch minstens met eigen ogen vaststellen dat hij een magnifieke acteerprestatie levert. En daar kan ook niet zoveel twijfel over bestaan want door dat gesmek, gemompel, geklooi met zijn tong langs zijn clownslach en zijn sinistere optreden lopen je de rillingen over de rug. Heath Ledger een leuke jongen om te knuffelen? Nee dus. Sowieso niet meer nu 'ie overleden is, maar postuum ook niet. Een Oscar wel! Prison Break's agent Alexander Mahone (William Fichtner) was aan het begin van de film een geweer knallende bankbediende. Ik vind dat die man fantastisch kan acteren, zeker met een vuurwapen in zijn handen, dus dat moest even gezegd worden.. Ehm.. ja, dan Batman dus. Hmmm.. Nouja, ik erger mij een beetje aan de te lange stembanden van Batman. Dat schorre gebrom is nergens goed voor. Maar als het pakje uit is, dan is die Bale toch best een leuke knul om te zien.

Nu wil het geval dat ik altijd te druk ben met in de film zitten om er afstand van te nemen en parallellen te ontdekken. Die hele vergelijking met Bush is dus gedurende de hele film aan mij voorbij gegaan. Totdat Michael Cane zoiets zegt als: "You spit in the face of Gotham's criminals and you expect them to take it?" Toen dacht ik te denken dat dat wel eens een beetje op Bush kon slaan. Maarja, ik ben veel te druk met film kijken om me daar druk om te maken.

De "nieuwe" Batman is een leuke film. Vermakelijk. Niet overdreven geweldig maar zeker ook niet slecht. Het heeft idealen, hoop, knokken, psychologische toestanden en spaarzame humor. Maar Pathé ArenA, daar hoef ik voorlopig niet meer naar toe. Doe mij maar de kleine, gezellige bioscoop in Utrecht of Amersfoort.