In juli en augustus worden er in Utrecht kerken opengesteld voor zomerconcerten. Dat zijn geen heftige manifestaties maar wel de moeite van het bezoeken waard. Gisteren woonde ik met partner in crime Diane een concert van Grand Désir bij in de Sint Catharinakathedraal.
Grand Désir = Anne Marieke Evers (mezzo-sopraan, zang dus) en Anita Orme Della Marta (blokfluit). Beiden hebben in Zwitserland zich gespecialiseerd in middeleeuwse muziek. De overige bezetting is wisselend, afhankelijk van wat er wordt gespeeld, dus gisteren was er ook nog Elizabeth Rumsey op vedel (voorloper van de viool) en blokfluit. Voor mij zat overigens de moeder van de zangeres, die bij mijn ouders aan het einde van de straat woont. Zo spreek je elkaar nog eens.
Ik heb geen bal verstand van muziek, daarom vind ik het ook zo mooi. En dat terwijl Anne Marieke stond te zingen met een keelontsteking en daardoor dus minder kracht in haar performance kon leggen dan normaal, naar wat ik van haar moeder en Diane hoorde. Juist ook die keelontsteking zorgde ervoor dat er één stuk werd vervangen door een blokfluit solo, een stuk van een Japanse componist. En dat was me bizar! Niet in de slechte zin van het woord, overigens. Het was absoluut exotisch, oosters. En op een gegeven moment haalde ze continu twee tonen tegelijk uit de fluit! Dat vond ik zo speciaal! Ik wist niet dat dat kon. Hoewel ik door de soms plotse, felle uithalen nogal schrok (zit je daar rechtop in de haakse houten kerkbank) is het beslist mooi om eens gehoord te hebben. Het zou ook goed bij een film passen. En dan natuurlijk de rest van de stukken: Franse middeleeuwen. Het is jammer dat ik niet wist waar de tekst over ging, maar Anne Marieke droeg het aangrijpend genoeg uit om de essentie te begrijpen. Most lovely!
Voorbeelden zijn te beluisteren op hun website (luister vooral even 'Or me veult de bien esperance mentir').
Clicka! Hey, is dat David Duchovny?
En terwijl wij lekker binnen zaten, blies de wind buiten de halve stad aan puin! Onze fietsen lagen dus ook om. Nu wil het geval dat mijn fietsketting zeer delicate behandeling nodig heeft omdat hij door zijn te grote lengte er bij het minste of geringste hobbeltje al vanaf vliegt. Zo ook gisteravond. En dat is beroerd als je nog naar huis moet. Dus ik ben de halve stad doorgeduwd op weg naar een café. De redding kwam van thuis: na nog even een biertje te hebben meegedronken heeft Niek mij het hele takkenstuk weer naar huis geduwd. Alsof het niks was. Mijn held! Maar nu gaat het ding toch écht naar de fietsenmaker.
