Mijn moeder belde mij een half uurtje geleden met het nieuws dat mijn oom is overleden. Vorige week was hij al in het ziekenhuis opgenomen vanwege zijn slechte hart en nieren, waardoor het vocht in zijn benen bleef staan. Met medicatie hebben ze er weer wat uit kunnen krijgen maar het was een teken dat het een aflopende zaak zou worden. Gisteren had hij nog, naar wat achteraf bleek een hartaanval gehad en was hij weer succesvol gereanimeerd. Dat hij de wens had niet gereanimeerd te worden, wisten ze toen helaas nog niet maar voor de familie was het wel een teken dat zijn tijd erop zat en dat ze misschien al wel afscheid moesten gaan nemen. De dokter gaf hem gisteren nog maximaal twee maanden, een oom van mij halveerde dat en mijn moeder dacht nog slechts een week. Het bleek een dag.
Ik heb hem al een tijd niet gezien, ondanks mijn voornemen sinds december. Daar ontkom je ook bijna niet aan; ik woon in Utrecht en kan niet even langswaaien, maar toch... Ik had gisteren nog met mijn moeder afgesproken dat ik dan overmorgen langs zou komen en met mijn vader mee naar het ziekenhuis zou gaan. Ik grapte nog tegen Niek dat ik dacht dat hij donderdag nog wel zou halen. Niet dus. Gelukkig had mijn moeder gisteren nog mijn groeten overgebracht. Zaterdag brengen we hem een laatste groet.
