Nog 3 dagen. Dan hebben we niet alleen eindelijk onze bank, maar dan heb ik ook mijn laatste collegedag. De allerlaatste. Ooit. Klaar. Af. Einde. Uit.
En dat valt me zwaar. Het is zoals na je diplomauitreiking op de middelbare school. Er valt een omgeving weg waarin je je een paar jaar hebt begeven, een omgeving waarin je bent gegroeid tot een ander mens, die zoveel meer weet dan toen je nog aan het begin stond. Een omgeving waarin je je thuis voelt. Gezichten die je dagelijks hebt gezien, zie je nu misschien nooit meer. Er komt een einde aan de dagen in de collegebank, geen leerzame voordrachten meer, geen eye-openers omdat een arts de materie eens compleet anders belicht en geen geestige anekdotes meer. En om de een of andere reden laat het me gewoon niet koud en kamp ik nu al met een soort gemis van het alles. Temeer ook omdat ik de écht laatste colleges er niet bij ben: dan wordt de bank dus in onze woonkamer afgeleverd. Misschien moet ik nog even peilen of er na afloop van de colleges een biertje wordt gedronken, in welk geval ik nog even terug ga naar Amsterdam.
Ik verwacht dat het met een weekje of wat wel over is. Het is een zwart, of in ieder geval antraciet gat waar je in moet vallen en weer uit moet komen. Er volgt hierna nog een maand van studeren voor de laatste twee tentamens en mijn medicatietoets, en dan ga ik voor 3 maanden bij het Nivel onderzoek doen. Dat is een compleet andere omgeving en ik denk dat ik me dan daar wel op kan storten. Tegen de tijd dat ik dan klaar ben en aan mijn co-schappen ga beginnen (misschien toch dit jaar al maar doen..?), dan zie ik wel wat oude studiegenoten weer. Tsja, ik woon natuurlijk ook niet in Amsterdam, dan zie je ze vanzelf al wel wat minder.
Nu even een stukje positive thoughts: ik heb net in een t-shirt en op teenslippers boodschappen kunnen doen. Ik ga zo heel lekker eten koken. Vrijdag hebben we een bank. En.. erm.. hmm.. nee, nog één avondje zwelgen in melancholie dan maar.
