Die is ook uit. Sinds vorige week. Het is een klein boekje dus in principe kan ik er ook iets kleins over schrijven.
Thomas groeit op in Friesland. Zijn ouders verrekken het hoe langer hoe meer om te praten. Tegen elkaar niet, en ook niet tegen Thomas, die daardoor diezelfde tic overneemt. Zijn juffrouw kan hem dat niet afleren maar weet hem wel pianoliedjes bij te brengen.
Op een dag vertrekt Thomas met al zijn spaargeld en belandt in Amsterdam. Daar klampte een Brits meisje aan die vervolgens op zijn kosten eet, overnacht en reist. Samen reizen ze (ook op zijn kosten natuurlijk) via Parijs naar Dover en zo door naar Engeland. Daar drukt ze zijn geld én zijn paspoort achterover waardoor Thomas zich maar moet zien te redden. In de haven van een kustplaatsje overnacht hij in een bootje om de volgende dag, door het water wadend, zijn tsja.. reis voort te zetten. Vanaf dat moment zijn de speculaties over de gehele wereld niet meer te stoppen.
Ik had er nog niet eens bij stil gestaan dat dit verhaal gebaseerd is op de pianoman die destijds in Engeland was "aangespoeld". Die man kon niet praten maar wel piano kon spelen. Pas halverwege las ik dat in een recensie. Dat was ergens wel jammer, want als je het verhaal nog niet kent, dan heb je tenminste wat aan dat boekje. Weet je het wel, dan denk je: "O ja.. zo is het ook een interessant oogpunt."
In het boek beschrijft Bernlef ook een korte homo erotische scene. En dan denk ik toch weer: verdorie.. Nederlandse schrijvers, en dan vooral die ouwe kerels, die MOETEN op de een of andere manier iets over seks schrijven! Zelfs in zo'n klein boekje moet het nog. Het maakt niet uit wat er gebeurt en het maakt al helemaal niet uit wat voor woorden je erbij gebruikt, als het er maar staat! Jammer dan toch. Achteraf gezien, informatie over de échte pianoman rijker, besef ik dat het bij het verhaal hoort. Die echte pianoman was een 20-jarige jongen uit Beieren, vermeend homoseksueel. Vandaar ook die scene. Vooruit dan maar. Het boekje leest per slot van rekening lekker weg, zeker in de trein. Maar verder dan die "o ja" van zojuist komt het boekje helaas niet.
