Op het eerste gezicht zou je kunnen denken: waar gáát dit verhaal heen? Het boek verhaalt over een meisje, Athena, geboren in Roemenië, die wordt geadopteerd door een stel uit Beiroet. Ze ziet het als een missie in haar leven om al jong een kind te krijgen, gaat dan scheiden, en ziet zich genoodzaakt zich te distantiëren van haar kerk. Al in trance dansend gaat ze op zoek naar contact met een andere oerkracht, De Moeder. Tijdens het vervullen van haar zoektocht en uitdraging van haar kennis, besluit ze ook nog eens op zoek te gaan naar haar biologische moeder. Ze is succesvol in de zakenwereld en weet veel mensen te overtuigen van haar levenswijze. Een levenswijze waar ik, als lezer, totaal geen geheel van kon maken. Waar draait het nou allemaal om? Iets met liefde en dansen. Gaandeweg wordt de hoofdpersoon ook een manifestatie van De Moeder en kan ze ziekten detecteren of voelt ze aan wat mensen dwars zit om ze daar vervolgens mee (of zelfs vanaf) te helpen.
Een groot deel van het boek wordt er geschreven over De Moeder en de welhaast religie daar omheen, maar de essentie ontging mij. Raar genoeg houd je wel een apart gevoel over als je het boek weer dicht klapt. Alsof je eigen spirituele aard even is opgepoetst en je de neiging hebt om kaarsen aan te gaan steken. Maar als je niet van zweverigheid houdt, dan zul je je misschien doodergeren aan het boek. Wat blijft er over als ook de laatste pagina wordt omgeslagen? Een verhaal dat lekker wegleest. Verder niet echt iets. Of misschien zin om een weekendje naar Londen te gaan. Maar het verrassende einde maakt het boek wel vier sterren waard.
