Captain's bLog

Ik had hier iets moois willen posten over Goede Vrijdag. Over het hoe, waarom en waartoe. Maar het verhaal stokt, aangekomen bij de essentie: Jezus wordt gekruisigd. En sterven voor anderen op zich, terwijl je zelf nooit iets slechts hebt gedaan, is al aardig ondenkbaar.

NIET AFHAKEN NU, misschien dat het een en ander juist wat duidelijker wordt! Kijk even mee naar Marcus 15:34: "En ter negender ure, riep Jezus met een grote stem, zeggende: ELOI, ELOI, LAMMA SABACHTANI, hetwelk is, overgezet zijnde: Mijn God, Mijn God! Waarom hebt Gij Mij verlaten?" Dus sterven terwijl je door God bent verlaten! Dan kun je denken: "Soit, alsof dát dan nog zo'n grote ramp is. Veel ellendiger dan vastgespijkerd ergens hangen, wachtend tot je lichaam en geest het begeven wordt het toch niet?" Wel dus. God verlaat hem. Laat Hem los. Hij staat er alleen voor. He-le-maal alleen, terwijl Hij daar bezig is om een enorme schuld te vereffenen. Namelijk alle rottigheid en ellende die de rest van de wereld zichzelf en elkaar bezorgt. Voor de zonden die er zijn geweest en die er nog zullen worden begaan. Een bijna ondragelijke last! Onvoorstelbaar! Wat is er dan zo erg aan dat God hem ook nog eens verlaat?

Stel jíj je eens voor dat je ziek bent. Ongeneeslijk ziek en er valt niets meer aan te doen. Je gaat een tijd tegemoed van ellende, van pijn, van strijd terwijl je lichaam langzaam bezig is op te geven. Maar gelukkig heb je familie en vrienden aan je bed. Elke dag. Ze houden van je, ze lijden met je mee, ze zorgen voor je. Altijd is er wel iemand om mee te praten, iemand die je hand vast houdt, je troost en naar je luistert. Maar een paar dagen voordat je zult sterven, is er niemand meer. Stel je toch voor! Je ligt overgeleverd aan de dood en kunt niets meer doen. En er is niemand bij je. Niemand staat er naast je, zelfs je ouders niet. De kamer is leeg, je bent helemaal alleen en weet dat er niemand meer komen zal. Moederziel alleen ga je de dood in.

Ik hoop dat ik dus nooit op zo'n manier zal hoeven te sterven. Maar dan Jezus, de Zoon van God. Hij hing daar en God verliet Hem. "Ik ben de Alfa en de Omega, het Begin en het Einde, zegt de Heere, Die is, en Die was, en Die komen zal, de Almachtige." (Openbaring 1) Dat is dus niet verlaten worden door een paar kennissen, nee, het is dus verlaten worden door Alles! Wat voor enorme leegte, wat voor hel moet er voor Jezus zijn overgebleven toen dat gebeurde.

Dát geloven brengt niet alleen met zich mee dát je gelooft dat Jezus voor ons, voor mij en jou gestorven is, maar ook dat Hij dat heeft gedaan vanwege ónze zonden. En daarvoor is het nodig dat je erkent dat je zonde doet. Daar zit 'm vaak de kneep: we willen niet toegeven dat we verkeerde dingen doen, kom nou! Laat staan dat we accepteren dat er dan ook nog eens Iemand is geweest, die we daar eigenhandig voor hebben op laten draaien. Mijns inziens is dat alles waar geloven om draait: je fouten toegeven en beseffen dat je zelf die schuld niet kunt vereffenen, maar daar Jezus voor nodig hebt. Lange tijd heb ik daar ontzettende moeite mee gehad. Dat hele gedoe over zonde doen. Alsof wij zelf zeker niks goed kunnen doen? Inmiddels ben ik niet meer zo bezig om me tegen dat idee af te zetten. Hoe meer ellende je om je heen en op tv ziet, des te meer raak je ervan overtuigd dat er echt wel een kern van waarheid zit in erfzonde, want elke nieuwe generatie gaat ook opnieuw de mist in. En ik ben echt geen heilige. Het feit dat ik nú overal van overtuigd ben, nú vervuld ben van de boodschap van Goede Vrijdag wil niet zeggen dat het me ook lukt om geen zonden meer te doen. De eerste van velen zal ik vandaag ongetwijfeld weer maken, als ik iets naars denk of als ik iets akeligs zeg. Maar aanstaande Pasen hoop ik vanuit een diep besef te mogen weten, dat Jezus ook voor mij en al mijn zonden is gestorven.

En waartoe verliet de Vader zijn eigen Zoon? Je zou kunnen denken van "zooo, fijne vader heb je dan!". Maar Johannes 3:16 legt het je uit: "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe." Jesaja 53:4-5 "Waarlijk, Hij heeft onze krankheden op Zich genomen, en onze smarten heeft Hij gedragen; doch wij achtten Hem, dat Hij geplaagd, van God geslagen en verdrukt was. Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden is Hij verbrijzeld; de straf, die ons den vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is ons genezing geworden."

Há, toch nog iets moois gepost.