Nu we digitale tv hebben, hebben we tijdelijk een heleboel zenders in het pakket zitten. Dus ook een handjevol film kanalen. Al met al hebben we afgelopen tijd flink wat films zitten kijken:
Back to the Future deel 1, 2 en 3
Omdat Niek de box heeft.. :) Het succes van Back to the Future school 20 jaar terug vast in zijn "hé, da's compleet wat anders" en "maar dát is leuk" karakter, tegenwoordig stoelt hij op sentiment, als je het mij vraagt. Maar ondanks dat het niet films uit mijn tienertijd zijn en ik het niet zo heb op jaren '80 spul, waren ze goed te doen. Dat was dan wel voornamelijk dankzij Christopher Lloyd en z'n "Great Scott!".
Find me guilty
Ik dacht: "Het praat als Vin Diesel, het heeft de ogen van Vin Diesel.." en het wàs Vin Diesel die maffiozo Jackie DiNorscio speelde. Een verfrissende, zelfs best geloofwaardige rol vergeleken met zijn optreden in een film als The Pacifier of zijn doorgaans rompenstomperige karakters. De film werpt een ander licht op de maffia, namelijk de kant van het verhaal door de ogen van een beklaagde gangster in de rechtzaal. Hij kiest ervoor om in zijn zaak zichzelf te verdedigen omdat hij toch al in de bak zit voor een ander delict en dus niet veel te verliezen heeft. Hij kan het zich dan ook (tijdelijk) permiteren om de boel een beetje belachelijk te maken en wint met zijn grapjes en ontwapende optreden de jury langzaam maar zeker voor zich. Alles wat de staat hem voor de voeten werpt, weet hij handig terug te kaatsen. Een leuke film voor bij de koffie door het weinige geweld en er valt nog wat te lachen ook. Wèl was ik onder de indruk van de liliputter Peter Dinklage, advocaat van het hele zwikje.
Goodfellas
Na Find me Guilty, en American Gangster een tijdje terug, dacht ik bijna genoeg te hebben van maffia films. Goodfellas vormde de hekkensluiter: voorlopig heb ik even genoeg van messentrekkers, gangsters en allerhande geweld. Ik zie trouwens dat hij uit 1990 komt, een film van ruim 17 jaar oud en je ziet het er niet eens aan af! Ok, misschien heeft De Niro daar wel een béétje een jonge kop.. Alors.. Henry Hill, neergezet dor Ray Liotta (ongeveer "gevaarlijk aantrekkelijk", ik weet niet hoe ik het plaatsen moet en bovendien is hij tegenwoordig toch ook al weer 53), trapt af met "As far back as I can remember, I've always wanted to be a gangster". En dat wordt 'ie. We volgen hem door de jaren heen als hij zich opwerkt in de Lucchese familie, Brooklyn, de jaren '50, van wie hij loyaliteit en hard werken leert. Langzamerhand groeit Henry uit tot een gangster van formaat hoewel ik me continu afvroeg of je uit zijn blikken en zijn houding toch niet een zekere tweeslachtigheid af kon lezen: is het echt een smeerlap of is het stiekem een beetje een Darth Vader? De film duurt ruim twee uur en dat is ook geen wonder als je conversaties tot op het woord uitkauwt, in geuren en kleuren moordscenes toont en bijna realtime het verhaal wilt vertellen. Niet dat het slecht was, maar soms misschien nèt teveel van het goede. Maar vergeleken bij de andere maffia films had deze wel een belangrijk element: het liet zien hoe - volgens mij zeek er net een kat tegen onze regenpijp op het balkon - geïsoleerd zo'n maffiafamilie in elkaar stak! Feestjes, vakanties: álles was met dezelfde familie, dezelfde vrienden. En die vrouwen onderling maar dom praten en lagen make-up opsmeren. En de kerels maar in clubs hangen, mensen uit de weg ruimen, afpersen en spul verhandelen.. Henry Hill blijkt na zijn cokesnuivende avonturen tóch een Anakin en kiest eieren voor zijn geld. Einde verhaal. Klaar. Leuk, leuk, maar ik ben tussendoor in de keuken maar even de champignons gaan snijden en had niet het gevoel dat ik echt iets gemist had, ondanks die ene Oscar en nog eens 31 andere prijzen.
Likeminds (Murderous Intent)
Een film van Gregory J. Read. Het verhaal verhaalt van een stel jongens - bah, mijn koffie is lauw geworden - op een of andere private school, waar het tijdens schooluren een stropdas is, na schooluren sneakers. Enfin, op een avond wordt één zo'n jongen gevonden, Alex, met in zijn armen het neergeknalde lichaam van zijn klasgenoot Nigel. Alex, in shock, heeft kruitsporen aan zijn handen en is derhalve de dader en de politie pakt hem dan ook op. Alex moet maar zien dat 'ie zijn onschuld bewijst terwijl psychologe Sally de feiten uit hem probeert te trekken. Nu was die Nigel een beetje een rare pief. Excentriek, bizar, een beetje gestoord: een mix van dat alles. Bovendien zag hij zichzelf als een nazaat van de Tempeliers en hij meent dat dan ook fanatiek op te moeten pakken. Wat volgt is een zich op misschien een béétje voorspelbare wijze ontvouwend verhaal over een psychopaat, verdachte moorden en aanblikken van het emotieloze gezicht van Eddie Redmayne. En dan nog Tom Sturridge, díe knul is eng, zeg ik je! Zo'n totáál lege blik in je ogen kunnen toveren, dat is toch ook wel een talent. Beide jongemannen schoppen het ongetwijfeld een heel eindje. De film is helemaal wat voor mij: zelfs ík kan het plot volgen, hij is griezelig zonder echt eng te zijn en er komt een dosis mooie landschappen en lijken-zonder-vies-te-zijn voorbij.
