Het verhuizen zaterdag verliep op rolletjes. Zowel mijn ouders als mijn broer en zus én Niek hebben geholpen zodat we volgens mij met een uurtje mijn kamer gedemonteerd, in dozen of in de auto/op de aanhangwagen hadden. Wat een team! Eenmaal thuis moest alles ook weer uitgepakt worden, dat is natuurlijk net zo'n lastige klus. Maar alles staat er nu! Toen we gisteravond nog even teruggingen om het grofvuil aan de weg te zetten, heb ik nog even mijn kamer gestofzuigd. Toen had ik héél even zoiets van: dááág mooi kamertje. Heel kort maar, want toen we wegreden stond de politie al bij onze stapel grofvuil. Of we daarvoor wel een afspraak hadden gemaakt, ze hebben de laatste tijd namelijk zo'n last van brandstichtende jeugd.. En toen vertelde ik hem dat we er weggingen en nooit meer terugkwamen. Nee, ik denk niet dat ik het zo heel veel zal missen. Enfin, verhuisd dus zaterdag. Ik heb veel gelachen dus daar kan ik weer een tijdje mee voort. 's Avonds met mijn vader zelf een chinese tafel bij elkaar gekookt om het mee te besluiten. Daarna zijn we vertrokken naar Hengelo.
Zondag. 's Middags naar het Kunsthuis van het Oosten gegaan. Het dreigde er dit jaar bijna niet van te komen maar we hebben het voor elkaar gekregen. Het was weer mooi! Het is echt onvoorstelbaar hoe begenadigd sommige schilders zijn. Neem bijvoorbeeld mijn nummer één, Bernd Hanrath. Ook Ron Meilof had er mooie werken hangen. En zo natuurlijk nog wat meer. Wauw! Vóór de tentoonstelling had mijn broer al laten weten bij Nieks ouders op de koffie te willen komen met zijn vrouw. Ze bleven daarna ook maar voor het eten dus dat was wel gezellig. Ik geloof niet dat je vaak zo'n situatie tegenkomt, dat je spontaan besluit te blijven eten bij de "schoonouders" van je zusje. Ik ben er dan ook best wel trots op dat dat bij ons wél zomaar gebeurt :)
Vanochtend dacht ik eventjes de stad in te gaan. Compleet vergeten dat de winkels dicht zaten, dus ook maar gelijk weer terug.. Onderweg kwamen we een hele grote groep stakende jongeren tegen die langs de grachten zwermden. En HUP! daar ging een stoeltje door de ruit van een café. BAM! gelijk een harde knal van vuurwerk er achteraan. Ik zat geschrokken en ontsteld in de tram! Dat krijg je ervan, met de tram in Amsterdam.
Ook heb ik vanochtend voor het eerst sinds februari weer het stuk van mijn ouders naar het station gefietst. Het voelde goed om weer iets oud en vertrouwds te doen, het is een nieuwe antibioticakuur tegen de resistente bacterie die weer in mijn ziel zit (5 minuten trillend uitzieken heeft niet geholpen). Zelfs de 5 minuten vertraging op Amersfoort nam ik voor lief. Vandaag kan alles..
