Captain's bLog

De geruchten deden al de ronde voor het tentamen: de vakgebieden hadden geen zin om nieuwe vragen te maken. Dat betekende dus voor de zoveelste keer dat het tentamen te halen zou zijn op het leren van oude tentamens. En dat heb ik dus ook gedaan. Want ik wil weliswaar een goede dokter worden maar ik wil dat ook nog binnen nu en 10 jaar. Ik moet wel toegeven dat de vragen die ze vroegen ook wel de meest zinnige vragen zijn die gesteld konden worden. Ondanks de nepperij weten we dus wel de meest essentiële dingen. Het tentamen zelf was dan ook niet het allermoeilijkste tentamen en van de ruim 80 juist/onjuist vragen heb ik er 10 fout. Ik hoor net achter me dat dat gedeelte voor 2/3 meetelt en de open vragen (die beduidend lastiger waren) voor 1/3, met wisselende zwaarte. Nu maar wachten op de uitslag. Volgende week krijg ik mijn cijfer voor Gezondheiszorg terug. Ook spannend.

Gisteravond had ik het even gehad met studeren en wilde ik even "iets anders" doen. Ik omschreef het als "hetgeen dat het dichtst bij een vakantieoord komt": IKEA. Dus na het eten zijn Niek en ik in de auto gesprongen, richting IKEA, om daar wat stoelen en banken te kijken. Alvast een beetje "inzitten" voor het echte werk binnenkort ;) Daarna hebben we bij Wichke een film gekeken: Children of Men.

Children of Men is bizar en mooi. Op eenzelfde manier als dat Equilibrium bizar was: in de toekomst is iets wat tegenwoordig vanzelfsprekend is, compleet omgegooid. Was het in Equilibrium alle emotie, in Children of Men betreft het globale onvruchtbaarheid. Er is geen kind meer te bekennen en als 's werelds jongste, inmiddels al 18 jaar, om het leven komt is dat een grote klap voor de wereld. Wat volgt is een spannend verhaal met Clive Owen in de hoofdrol. Dat doet 'ie trouwens best goed!

De film laat je op de een of andere manier niet echt "close" met de hoofdpersonen worden. Daarvoor weet je te weinig en daarvoor is alles nog een tijdje té vaag. Voor mij dan, want ik ben sowieso niet zo'n held in het plot begrijpen en doorzien ;) Dat geeft wel het voordeel dat je meer op het verhaal gefocust bent, dat je dáár naar kijkt en denkt: "Zal het over twintig jaar écht zo gaan?" De film weet namelijk een staat van een doorgeslagen illegalenbeleid aangrijpend neer te zetten (ik had op een gegeven moment zelfs een beetje Srebrenica of Wereld Oorlog gevoelens) en het Engeland dat je door de cameralens ziet is werkelijk in troosteloosheid vervallen. Naast continu geschetste contrasten tussen bevolkingsgroepen en groeperingen, is het ook gewoon een knap en spannend staaltje overtuigende actie. Kortom: ga 'm kijken als je de kans krijgt. Het is eens wat anders dan laagdrempelige koek-en-ei waar je niet over na hoeft te denken.