Captain's bLog

Het is vandaag een mooie dag. Ik geniet er alleen niet zo van, want ik heb hoofdpijn en ben na het tweede collegeuur weer naar huis gegaan. Jammer ende helaasch. Eenmaal op de fiets ben ik door de stad gefietst in plaats van er omheen. Even een beetje mensen. Want hoewel de herfst officieel nog maar een paar weken oud is, zit ik al met een wintergevoel op de fiets. Ik weet niet of het evidence based is maar bij mij heeft het geloof ik te maken met de stand van de zon (de lange schaduwen) en het beginnende gebrek aan groen en een warme zon (afgelopen weekend uitgezonderd, want dat was heerlijk). En voordat ik het weet zit ik op een verkeerd spoor.

In een coupé die propvol zit, en toch ben je alleen. Andere mensen uit mijn omgeving romantiseer ik zó ver dat ik er heilig van overtuigd ben dat zij werkelijk altijd (en dan ook echt AL-TIJD) gelukkig zijn. Dat je er een nier voor over zou hebben om in hun groepje te passen. En als je dan probeert te bedenken wat het zou moeten zijn dat hen zo (ogenschijnlijk) perfect maakt, dan voel je je weer alleen in de volle coupé: géén idee. Zullen ze echt zo anders zijn dan ik? Gaan zij elke middag met z'n allen koffie drinken in een bruin café? Uit op donderdagavond naar grandioze feestjes? Vrijdagavond naar de film? Sporten op zaterdag? Samen studeren? Wintersport vakanties en chalets met open haarden? In het weekend terug naar hun ouders, alwaar ze er een geweldig weekend met familie of vrienden-van-back-home van maken? Maar als ik heel eerlijk kijk dan doe ik het zelf zo slecht nog niet en ik mag dan ook eigenlijk helemaal niet zeuren. Maar ik denk dat iedereen dat wel eens heeft, dat 'ie denkt dat het gras bij de buren groener is.. En als je daar maar lang genoeg aan denkt dan vergeet je te kijken naar wat, en belangrijker nog, wie je zelf hebt.

Het klinkt allemaal een beetje dramatisch maar het is een soort van "staat van zijn" die je denk ik zelf moet kennen. Alsof je hoe dan ook altijd achter het glas zal blijven toekijken en altijd blijft verlangen naar een Central Perk vol met Friends die je nooit zult hebben. Wat er achter schuilt is een gebrek bij mezelf. Ik weet niet precies wat dat is, maar ik schuif ook een beetje van de schuld af op hormonen en de herfst. Alsof het de weemoed van de natuur is die me opslokt. Gelukkig staat schuin achter mij één van mijn medicijnen (iets met een kussen en een dekbed). Ik heb afgelopen nacht ook niet bijzonder geweldig geslapen en ik weet dat ik weinig kan verdragen als ik niet goed heb geslapen.

Vanmiddag ga ik met Niek mee voor het ondertekenen van het één of ander van het huis. En dát kunnen al mijn geromantiseerde idolen waarschijnlijk niet zeggen, hah!