Na een paar weken lijkt het erop dat ik het bijna uitheb: Nachtwerk, een boek wat ik een tijd terug heb gekocht. Eerst had Niek het al gelezen, nu dus ik. En ik hoef nog maar zo'n 30 pagina's. Ik heb er al bijna 400 opzitten, en hoe verder ik kom, des te bizarrer wordt het verhaal. Vervelender ook. Onnavolgbaarder. Bah. En dan nóg lees ik niet met tegenzin: ik MOET weten waar het op slaat, ik MOET weten waar dit naartoe gaat, waar ik het al die 400 pagina's lang voor heb gedaan. Ik had gisteravond een stuk gelezen wat me al op de zenuwen werkte. Ik kon niet in slaap komen. Ben vannacht een paar keer wakker geweest door lawaai op straat. Stond vanochtend met tegenzin op. Ben ook met tegenzin gaan leren, dat wilde ook niet echt. Drink nu twee grote mokken koffie in de hoop dat dat mijn hoofd beter bij de les houdt. Ik vind het akelig hoezeer ik mezelf laat beïnvloeden door een boek dat ik lees, of een film die ik kijk. Ik zit er dan echt helemaal in en vaak blijft dat hangen tot ver nadat ik het boek heb weggelegd, of de film af is gelopen. Compleet in trance gevangen. En nu lees ik dat verrekte boek weer. Uit. Hij gaat uit, nog vóór 11 uur!
Vreselijk, als een boek je zo in zijn greep houdt :)
edit: blast, nu heb ik ook nog koffie op m'n boek gemorst. Nouja, serves him right!
edit2: 10:37, het is uit. Een nog grotere anti-climax dan het onthuld krijgen van de waarheid over Sinterklaas. Er in je tienerjaren achter komen dat tien jaar geleden je konijn niet is weggelopen, maar gewoon dood was gegaan. Zelfs dit interview biedt weinig troost. Blabla, existentiële whatever! Wat een takkenboek..
