Als we het hebben over kinderkanker, dan staat met stip op nummer één natuurlijk leukemie. Maar daarna komen de zogenaamde solide tumoren, tumoren van (vast) weefsel. Bovenaan staan dan hersentumoren. Geen pretje: de kinderen krijgen vaak pas laat klachten (concentratieproblemen, misselijkheid, hoofdpijn, persoonlijkheidsveranderingen, enzovoort) en de behandeling biedt nog lang niet altijd hoop. De ellende met kinderen is dat ze nog groeien. Vrijwel álles groeit nog! Gelukkig kunnen kinderen een hele hoop ellende relatief goed hebben: de zwaarte van de chemotherapie die ze ondergaan zouden veel volwassenen niet trekken. Stel je toch voor! Het vervelende van die chemo is dat het zoveel gezonde weefsels aantast. En dat is niet fijn als dat allemaal nog moet groeien. Hetzelfde geldt voor radiotherapie. Kinderen met tumoren aan hun hoofd kunnen weliswaar worden bestraald, maar er is een dikke kans dat ze op latere leeftijd bijvoorbeeld bottumoren van hun kaak ontwikkelen. Überhaupt: chemo- en radiotherapie zijn beiden gif pur sang en het is niet zeldzaam dat mensen dáár dan juist weer een andere kanker van krijgen, bijvoorbeeld leukemie.
Een bekende kindertumor is het retinoblastoom. 'Blastoom' wil zeggen dat het een embryonale cel betreft, 'retino' wil zeggen dat het uitgaat van het netvlies, de retina. Kanker is een ziekte van het DNA en bij retinoblastoom mist er een specifiek stukje DNA op chromosoom 13, het zogenaamde Rb-gen. Wat het Rb-gen normaal gesproken doet is optreden als een "tumorsuppressor gen". Deze groep genen zijn, zoals de naam al zegt, verantwoordelijk voor het voorkomen van tumoren. Dat doen ze bijvoorbeeld door vroegtijdig een zieke cel een halt toe te roepen zodat er reparatie kan plaats vinden of de cel afgebroken kan worden als de schade te groot is. Heb je zo'n gen dus níet, dan is het voor cellen makkerlijk om op hol te slaan. Zo ook het geval bij het retinoblastoom. Het retinoblastoom is bovendien erfelijk. Dus een "embryo" van één cel groot heeft van één van zijn ouders (of, maar dat is denk ik zeldzaam, van zijn beide ouders) al de afwijking in zijn genen zitten en er is dus niet veel nodig om het goede Rb-gen ook aan te tasten, waarna er zich een tumor kan ontwikkelen. En dat gebeurt dan vaak in het netvlies. Zie de plaatjes op google-images (heb de links hier weggehaald). Wat je als beginsymptoom kunt zien aan een kind is zijn "kattenoog", de befaamde spooky reflectie. De behandeling bestaat uit chemo- en radiotherapie, evenals het kapotvriezen of juist verhitten van de tumor (dat gebeurt dan dóór de pupil, geloof ik). En als het niet lukt, dan kan altijd nog het oog eruit. Retinoblastomen hebben een aardig goede prognose.
