Captain's bLog

Vannacht werd ik plotseling wakker toen er hier in de straat geclaxonneerd werd. Dat is op zich niet zo gek, maar om kwart voor 3 's nachts misschien wel een beetje ongepast. Nouja..
Weer de claxon. En weer. En nog eens. En wat langer. Het hield maar aan, minstens 5 minuten! Dat is geen afscheid van vrienden en ook geen klein kind wat de aandacht wil. Zeker niet toen er een vrouw naar buiten kwam. "Kankermongool! Kanker toch op, man!" En na een hele partij schelden, kanker zo mogelijk meerdere malen in een zin, en slaan met autodeuren (maar ze stapte niet in), hield het weer even op. Misschien was ze naar binnen gegaan, maar de auto bleef stationair draaien met de lichten uit. En toen kwam ze weer schelden. De man tegen wie ze het had bleef ijzig kalm en sprak op normale toon terug. Dat vond ik ook maar niks. Ik durfde nou niet echt uit het raam te gaan hangen om te kijken waar of het was, maar ik nam aan dat het verderop het hofje in was. Daar woont wel meer apart volk. Ze moest maar gewoon meerijden, zei de man. 'Kanker toch op, ik ga niet mee in jouw kankerauto! Wat denk je wel niet dat je hier komt doen, kanker-whatever?!" Bijna een half uur later vond ik het wel leuk geweest. Niet zozeer omdat ik weer wilde slapen, maar wie weet wat voor randdebiel er in die auto zat en wat 'ie met die vrouw van plan was. Voor de zekerheid noteerde ik zijn kenteken, je weet maar nooit. Maar bovendien moest die vrouw ook maar eens d'r mond houden. Een ruzietje kan best op z'n tijd maar ga niet de hele buurt lastig vallen met je beperkte vocabulaire. En daarom heb ik voor het eerst in mijn leven de politie gebeld.

"Dit nummer kost.." Sjeetje, ik wist niet dat ze in noodgevallen er nog waarde aan hechtten om dat te vermelden! Nouja, hoplakee, keuzemenu voor de grote steden. "Een goedenacht, u spreekt met.." Poe, een politieman aan de lijn. Ook nog nooit eerder gedaan, wat zeg je zo'n man dan? Met een paar kleine omhalen kwam het verhaal op tafel maar ik kon dus niet vertellen waar of het nou precies was hier in de straat. Of ik dan niet uit het raam kon kijken. Nou, nee, ik durf niet zo goed met m'n hoofd er buiten te gaan hangen nu. Nee, maar gewoon voor het raam staand? Dan nog zie ik het niet, maar ik vermoed dat het gewoon het hofje verder in is. Welke nummers zo ongeveer? Ja, erm, geen idee, ik woon hier ook niet zo heel erg lang. En dat ik het allemaal maar een beetje eng vond. En toen reed de auto weg! Sorry, meneer, de auto rijdt al weg, ik heb voor niks gebeld. Was niet erg, als het zich weer voordeed kon ik gewoon bellen.

Niek aan de lijn om me een beetje gerust te stellen. Jammer van zijn slaap maar daar heb je vrienden voor. (Voor het geval je dit nog leest, Di: jij hebt vandaag tentamen (succes), dus vandaar dat ik jou niet wakker heb gemaakt ;)) Maar nog voor ik ophing kwam die auto terug! En wéér het schelden. Ik zag dat de auto niet in het hofje stond maar meer bij de ingang. Met Niek overlegd wat ik zou doen, en uiteindelijk weer de politie gebeld. Volgens Niek gaf dat niks want daar zijn ze voor. Andere politieman, weer mijn verhaal half gedaan tot hij mij onderbrak dat zijn collega een soortgelijk verhaal had, of dat klopte. Dus óf hij had mijn eerste verhaal óf er is nog iemand geweest die er melding van heeft gemaakt. Hij moest even contact opnemen met de meldkamer. En toen: "We zijn onderweg, mevrouw." Pak van m'n hart!

De politie was er al aardig gauw. Niet gauw genoeg, want die man in de auto begon al een beetje heen en weer te rijden. Toen de politie verder het hofje in reed, reed de man weg! Dus ik nog proberen aan te wijzen dat dát 'm was, maar misschien hanteren ze gewoon een expectatief beleid ofzo, een beetje laten zien dat ze er zijn en afwachten. De man kwam niet meer terug. En de politie ging. Gerustgesteld maar klaarwakker kroop ik weer in bed. En even later stond er gewoon weer een auto stationair te draaien. Ik hield mezelf maar voor dat het de politie was die nog even langs was gereden. Of misschien zat het geluid gewoon in mijn oren. Hoe dan ook, ik ging weer slapen, het was al 4 uur geweest.

Overdag is het wonen hier best aardig maar zodra de zon onder is... Ik geloof trouwens dat de vrouw niks mankeert, ze liep net onder mijn raam door. "Wat heb ik nou met die kanker[..?] te maken?"

De CEREAL-kom van de Blokker is trouwens erg fijn! Ik ben misselijk van de Brinta (geloof dat sommige mensen al misselijk worden als ze lezen dát ik het eet) dus er past kennelijk meer dan genoeg in. En bovendien kun je je melk er praktisch in koken zonder dat je de kom niet meer vast kunt pakken. Nu maar hopen dat ik daar een hele ochtend mee kan doen..