Captain's bLog

Voor deze korte trip kozen we ervoor om vooral veel van Parijs te zien, de figuurlijke en letterlijke toeristische hoogtepunten, en niet zozeer de musea van binnen te bekijken. Onze aan- en afraders op een rijtje.

De tuinen van het Louvre. Ontzettend groot en er zijn veel mensen. Er staan overal metalen groene "kuip-" en "ligstoeltjes", die je het hele park door kunt sjouwen totdat je een mooi plekje hebt gevonden om te park hangen.. Het museum zelf is ook erg de moeite waard, alleen zijn wij er niet in geweest. Je zou er dagen kunnen rondlopen en wij hadden er per slot van rekening maar vier...

Koop op je eerste dag een meerdaags kaartje voor het openbaar vervoer. Daarmee stap je zorgeloos de metro in, hetgeen perfect is geregeld in Paris, en kun je bovengronds de bus nemen. Desondanks ben je wel de hele dag aan de wandel, dus houd rekening met eventuele spierpijn ;) En als je 's avonds uit eten gaat, probeer dan ook eens de restaurantjes die niet direct in het oog springen.

Je ziet wel eens aanbiedingen voor een ontbijt: voor 12 euro p.p krijg je een "typisch Frans ontbijt". En dat is dan één croissant, jus d'orange en een kopje koffie. Niet doen! Er zijn verscheidene prima bakkers waar je uitgebreide keuze hebt aan zoete zaligheden. Als je er geen koffie bij kunt krijgen, kun je altijd wel ergens anders de koffie meenemen (=natuurlijk goedkoper dan er gaan zitten). En dan ontbijten op de rand van een fontein, of waar je maar wilt! En dat voor de helft van het geld.
Parijs kent ook veel zwervers en bedelaars. Men schuwt niet het inzetten van slapende/zielig ogende puppies bij het verkrijgen van geld. Ook staan er bij de populaire bezienswaardigheden hele hordes mensen die je allerlei prullaria willen verkopen. Wees resoluut: je kunt echt niks met die 6 Eiffeltorentjes voor 2 euro.

Toegang tot de Notre-Dame is gratis! Dat moet je beslist weten, voordat je je af laat schrikken door de lange rij voor de ingang. Probeer binnen aan te sluiten bij een gids. Wij troffen het met een Britse geschiedenisstudent die op een leuke, humoristische en tegelijk integere manier ons een rondleiding door deze mooie kerk gaf. Voor het beklimmen van de torens moet je overigens wel betalen en in de rij staan.

Centre Pompidou. Een hoogst bizar gebouw. En daar komt het nadeel van musea-niet-van-binnen-bekijken: van de buitenkant word je niet altijd even warm van ;) Hetzelfde geldt voor de Moulin Rouge. De molen lijkt niet echt op de versie die je tegenkomt in films. Deze is strak en glad gepolijst. Maar hé, het is natuurlijk wél de Moulin Rouge!

Als je in tijdnood bent, laat dan de Sacre Coeur zitten. Van de buitenkant is het een prachtige kerk om te zien maar het geheel vormt een grote kermis. Er staan binnen meerdere automaten die je euro bestempelen met een afbeelding van de kerk, foto's maken mag niet. Buiten, op de trappen die naar de kerk toe leiden, ziet het zwart van optredende artiesten en hun publiek. Het uitzicht vanaf de heuvel is overigens wel mooi (links). Maar voor een echt goed uitzicht ga je naar de toren van Montparnasse (rechts). Voor 11 euro knal je binnen een minuut met de lift richting de 200 m hoogte en heb je een fantastisch panorama uitzicht over de stad. Binnen is er allerlei informatie over de geschiedenis van Parijs zoals de aanleg van het rioleringsstelsel en de metro. Echt leuk en de moeite waard dus!

In de Seine liggen enkele kleine eilandjes, zoals het Île de la Cité. Leuk om een rondje over te lopen, het biedt je mooi uitzicht over de rivier en bruggen zoals de Pont Neuf. Ik zie dat op dit plaatje de Pont des Arts staat: voor als je nog je Sex and the City's Carrie-en-Big moment wilt re-enacten, *smooooch* ;)

Nog meer tuinen! Fijn om even bij te komen als je benen het dreigen op te geven omdat je een hele dag hebt gelopen/geslenterd. De parken zijn erg schoon, prachtig beplant en prima onderhouden. Op één van onze avonden hebben we gegeten bij restaurant A La Petite Chaise, een zeer charmant restaurantje waar opvallend veel Amerikanen zaten maar waar de bediening schreed en je je in een sfeervolle omgeving kon wagen aan escargots. (Niet geserveerd in hun slakkenhuis, wel met flink wat knoflook: ja, ik heb mijn angst overwonnen en nee, het smaakt niet naar kip..)

Wat je vooral moet doen is blij kijken. Want je bent per slot van rekening wel in Parijs! Bovendien is het een romantische stad. Dat kan te maken hebben met de reputatie, waardoor alles automatisch romantisch wordt, of de overdaad aan mooie dingen.. ik weet het niet. Paris just has that effect on you.
Het ligt een stukje buiten het centrum maar het is wel de moeite waard om te gaan zien: La Défense, een groot kantoorgebied met onder andere La Grande Arche, de 20e eeuwse versie van de Arc de Triomphe (die je een eind verderop op dezelfde lijn kunt zien liggen). En waar de Notre-Dame in past. Daar hebben we ook aan den lijve ondervonden dat als je aan de bar blijft staan, je erg lekkere koffie kunt drinken voor een euro. Score!

Het Grand Palais, een geweldig vormgegeven tentoonstellingshal, gebouwd voor de wereldtentoonstelling in 1900. De hoeveelheid ijzer die daar in zit is werkelijk wonderbaarlijk. Maar vooral zag ik voor me hoe je er perfect een gigantisch grote vlindertuin in zou kunnen maken.. Een fantastisch, dromerig gebouw.
De Arc de Triomphe. Er loopt een tunnel onder de weg door zodat je niet je leven hoeft te wagen op deze grote rotonde. Een goede plek om een klein beetje te bevatten wat die Napoleon allemaal wel niet heeft op laten richten in Parijs.

Op -1 van het hoofdgebouw van superwinkel Lafayette vind je álle prachtige schoenenmerken bij elkaar. Ook als je niet van plan bent iets te kopen of te passen is het best leuk om eens door zoveel rijkdom te wandelen. En natuurlijk ook mooi om naar te kijken om vervolgens te denken: no way dat ik er zoveel geld voor neer zou leggen. Ever.
En jawel, daar is 'ie: de Eiffeltoren. De wachtrijen zijn er absurd lang. Maar als je al op de toren van Montparnasse hebt gestaan dan kan het uitzicht er nooit veel beter zijn. Neem dus vooral je charmante kiekjes en loop dan weer door omdat je anders gek wordt van de sleutelhangerverkopers.

En dat was Parijs. Mochten er nou nog meer dingen zijn die je beslist moet zien en niet hebt gezien, dan heb je een mooi excuus om nog eens te gaan. En anders kun je altijd nog gaan vanwege de sublieme croissants en pains au chocolat.

Nu neurologie succesvol is afgerond, en ik dus eindelijk een (geleend) boek van Oliver Sacks kan lezen, en ik zelf tiramisu heb gemaakt (recept volgt) is het moment daar: de koffer pakken voor Parijs. We hebben de Capitool gids van Parijs al volgeplakt met post-it bladwijzers van dingen die we beslist willen zien. Ook hebben we uitgezocht waar we het beste kunnen gaan ontbijten. En het weer. Want dat wordt vooral goed, warm en zonnig. Dus rokjes en jurkjes in de koffer, en à bientôt!

"O verdraaid, waarom werken m'n klauwen nu niet?!" Ooit zo'n bedrukte kat gezien?

Op het bordje staat: pas op voor de katten. De kat: "O zeker, kleine kindertjes, pas maar op...!" Lekker, zo'n psychokat. Je zult er maar zo-een op je bed treffen 's ochtends...

Hmmm, vertaald zijn ze toch niet maximaal grappig.

Morgen begin ik aan mijn derde week neurologie. Afgelopen week heb ik op de polikliniek spreekuren gedaan. Het leereffect was groot want je ziet zo'n 6 patiënten per dag. De problematiek varieert van hernia's tot tintelende voeten, pijnlijke benen en migraine, en soms blijkt er gelukkig ook niets neurologisch aan de hand te zijn. Ik heb hard gewerkt aan mijn "klinisch redeneren", het logisch nadenken over een ziektebeeld en de aanpak ervan. Op basis van iemands verhaal kun je namelijk vooruit redeneren ("Ik denk dat hij een hernia heeft, dan zou hij last moeten hebben van X, Y en Z.") maar beter is het om op basis van het verhaal wat ideeën te vormen, en het lichamelijk onderzoek te gebruiken om die ideeën verder te bevestigen of aan te passen. Verwacht je afwijkende kniepeesreflexen, maar zijn ze volstrekt normaal, hoe past dat dan in je plaatje? En moet er een scan worden gemaakt van de wervels, of is daar helemaal geen reden toe? Is er wel iets neurologisch, of moet deze patiënt eigenlijk naar een andere specialist? Enzovoorts. Neurologie is niet zo ongrijpbaar als ik had gedacht, maar aan de andere kant is het ook weer niet knip-en-klaar. Het is een ontzettend boeiend vak waarbij je ook echt veel voor patiënten kunt betekenen. Aanstaande week moet ik een presentatie houden over een patiënt en weer spreekuren doen. De week erna, de laatste alweer, zit ik op de spoedeisende hulp en loop ik mee met consulten (raadplegingen vanuit andere vakgebieden).

En dan, dán ga ik naar Parijs! :D

Nieuw co-schap, nieuwe kansen! Deze keer is het de beurt aan neurologie. Wegens plaatsgebrek is het co-schap ingekort van 6 naar 4 weken en nu al vind ik dat jammer. Want ook al heb ik er nog maar 3 dagen opzitten, ik heb al wel door dat de neurologie echt uitdagend is. Het puzzelen begint al bij het lospeuteren van informatie bij je patiënt. Want hoe doe je dat, als hij wel wíl maar amper kán praten? Het doet ook een beroep op je praktische kant: hoe motiveer je iemand om zijn been op te tillen, als dat pijn doet? Hoe ga je om met een patiënt met pijn, waarbij je al aan je maximale pijnbestrijding zit? Hoe laat je iemand naar huis gaan, als er niemand is om te helpen wassen en aankleden?

Op de (kleinschalige) afdeling waar ik het co-schap loop, zie ik vooral hernia's (maar die patiënten zijn eigenlijk voor de neurochirurgie in plaats van de neurologie) en al wat oudere beroertes die weer aan de beterende hand zijn. Er liggen ook wat hersenvliesontstekingen: heel erg interessant want dat is een ziektebeeld waar je al die jaren in je studie grote verwachtingen van krijgt, maar dat je in de praktijk niet vaak ziet. Of een hersenabces, ook zoiets.. Wist je dat je dat kunt krijgen van uit de hand gelopen gaatjes in je tanden? Voortaan dus vaker flossen! ;)

Maar je gaat vooral ook denken: ik hoop dat mijn nabije familie dit niet gebeurt. Want niet iedereen knapt weer op. Er zijn er ook die niet meer kunnen fietsen, of zelfs niet meer kunnen lopen, en daar ook geen uitzicht meer op hebben. Stel je voor, nooit meer lopen! Dat is toch wel verschrikkelijk. En zodoende leer je ook je eigen gezondheid weer extra waarderen.

Terwijl wij in het zonnetje in Den Haag liepen, kwam hier de hagel met bakken uit de lucht. Met als gevolg dat onze balkonplanten naar de maan zijn. Hagel in juli, dat verzin je toch ook niet? Maar het viel me wel op dat die hagelstenen prachtig gladgeslepen vormen hadden.

Jaaaaaaaaaaaa!!!!!!

Gisteren heb ik een gevangenis van binnen gezien. Niet omdat ik mij zelf zo ernstig had misdragen, maar om te kijken hoe de psychiatrische zorg in de gevangenis wordt geregeld. Er zijn namelijk ook criminelen die vanuit hun psychiatrische ziekte sneller geneigd zijn om iets flink verkeerd te doen. Wat, bijvoorbeeld, als je last hebt van stemmen die je opdrachten geven om iets in brand te steken, of als het je aan inzicht ontbreekt dat je niet zomaar iemand kunt vermoorden? Telefoon bij tas in kluisje stoppen, ID-kaart laten zien, riem af, poortje door, ID-kaart laten zien, deur door, ID-kaart laten zien, etc...

Allereerst: in de gevangenis zit je niet voor de lol. Er gaat soms gemopper van de samenleving uit over de gevangenen die het allemaal zo goed hebben, maar geloof mij: je zou niet met ze willen ruilen. De deuren zijn er dik, met de beroemde luikjes erin. Je kunt niet weg. Dat idee had ik al helemaal toen ik op de luchtplaats stond. Een paar vierkante meter beton, ommuurd, met dikke tralies voor de raamloze vensters met een paar soorten tralie en gaas boven je hoofd. En daar mag je dan een half uurtje staan. Met je peukje. Waarvan je er maar acht op een dag mag. Vrijheid is een groot goed, dames en heren.

Ik vroeg de arts-assistent na afloop van de meeloopmiddag of hij ook anders tegen gedetineerden aan is gaan kijken. Ja, vond hij, want je ziet plotseling wat er allemaal achter zo'n daad kan schuilen, hoe iemand echt compleet de weg kwijt kan zijn en dringend psychiatrische behandeling nodig heeft. Maar aan de andere kant moet je ervoor waken dat je álles op de ziekte afschuift. Want het is en blijft natuurlijk een gevangenis.

Deze prachtige plant met zijn gele, roze, rode en oranje bloemetjes, is de Portulaca carnaval, en hij siert ons balkon. De bloemetjes zijn vooral geopend als de zon erop staat. Een eenjarige plant, helaas, maar wie weet kunnen we de eventuele zaadjes bewaren.